आतां पावेन सकळ सुखें । खादलें कदा तें नखें । अवघें सरलें पारिखें । सकळ देखें माहियरें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ जवळी विठ्ठल रखुमाई । बहिणी बंधु बाप आई । सकळ गोताची च साई । पारिखें काई ऐसें नेणिजे ॥२॥ जगदाकारीं जाली सत्ता । वारोनी गेली पराधीनता । अवघें आपुलें चि आतां । लाज आणि चिंता दुरावली ॥३॥ वावरे इच्छा वसे घरीं । आपुले सत्तेचे माहेरीं । करवी तैसें आपण करीं । भीड न धरी चुकल्याची ॥४॥ सोसिला होता सासुरवास । बहुतांचा बहुत दिवस । बहु कामें पुरविला सोस । आतां उदास आपुल्यातें ॥५॥ करिती कवतुक लाडे । मज बोलविती कोडें । मायबाप उत्तरें गोडे । बोले बोबडे पुढें तुका ॥६॥

आता मला सगळे सुख मिळणार आहे, जुने सगळे संपले (मागचे सगळे हिशोब चुकते झाले). जे परके होते ते सगळे संपले, आता मला सगळीकडे माझे माहेरच दिसते आहे ॥१॥ ॥धृ.॥ जवळ विठ्ठल-रखुमाई आहेत, तेच माझे बहीण-भाऊ, आई-बाप आहेत. सगळ्या नातेवाइकांचा आधार तेच आहेत, आता कोणीच परके वाटत नाही ॥२॥ जगावर आता माझी सत्ता चालते असे वाटते, परावलंबित्व संपले आहे. आता सगळे माझेच आहे, लाज आणि काळजी दोन्ही दूर झाल्या ॥३॥ आता घरात मनासारखे वावरता येते, हे माहेर माझ्याच अधिकाराचे आहे. मन सांगेल तसे मी करतो, चुकले तरी कोणाची भीड बाळगत नाही ॥४॥ खूप दिवस सासुरवास सोसला, अनेकांचा सासुरवास सहन केला. खूप कामे करून मन रमवले, पण आता त्या सगळ्याचा उबग आला आहे ॥५॥ आता माझे आई-बाप (विठ्ठल-रखुमाई) माझे कौतुक करतात, लाडाने माझ्याशी खेळीमेळीने बोलतात, गोड शब्दांत बोलावतात, आणि तुकाराम त्यांच्यापुढे लहान मुलासारखे बोबडे बोल बोलतो ॥६॥