सर्वसुखाचिया आशा जन्म गेला । क्षण मुक्‍ती यत्न नाहीं केला । हिंडतां दिशा सीण पावला । माग्नावेष्टिला जीव माझा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ माझें स्वहित नेणती कोणी । कांहीं न करितां मजवांचुनी । सज्जन तंव सुखमांडणी । नेणती कोणी आदि अंत ॥२॥ काय सांगों गर्भींची यातना । मज भोगितां नारायणा । मांस मळ मूत्र जाणा । तुज क्षणक्षणा ध्यात असें ॥३॥ मज चालतां प्रयाणकाळीं । असतां न दिसती जवळी । मृत्तिके मृत्तिका कवळी । ऐकिलें मेळीं संचिताचे ॥४॥ आतां मज ऐसें करीं गा देवा । कांहीं घडे तुझी चरणसेवा । तुका विनवीतसे केशवा । चालवीं दावा संसारें ॥५॥

सगळ्या सुखांच्या आशेतच माझे आयुष्य निघून गेले, मुक्तीसाठी क्षणभरही प्रयत्न केला नाही. सगळीकडे भटकून भटकून मी थकलो, माझा जीव वाटेतच अडकून पडला ॥१॥ ॥धृ.॥ माझे खरे हित कशात आहे हे कोणालाच कळत नाही, माझ्याशिवाय कोणी काही करू शकत नाही. सज्जन माणसेच खऱ्या सुखाचे ठिकाण आहेत, पण त्यांचाही आदि-अंत कोणाला कळत नाही ॥२॥ गर्भात मी काय यातना भोगल्या ते काय सांगू, हे नारायणा? तिथे मांस, मळ, मूत्र एवढेच माहीत असते, आणि तरीही मी क्षणोक्षणी तुझेच ध्यान करत होतो ॥३॥ मरणाच्या वेळी चालता चालता जवळचे लोकही दिसेनासे होतील, माती मातीतच मिसळून जाईल - हे सगळे मी पूर्वसंचिताच्या साथीत ऐकले आहे ॥४॥ आता हे देवा, माझ्यासाठी एवढे कर, की तुझ्या चरणांची थोडीतरी सेवा माझ्या हातून घडावी. तुकाराम विनवणी करतो, हे केशवा, माझा हा संसार तूच चालव (मार्ग दाखव) ॥५॥