अगा ए सावळ्या सगुणा । गुणनिधिनाम नारायणा । आमची परिसा विज्ञापना । सांभाळी दीना आपुलिया ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ बहु या उदराचे कष्ट । आह्यांसि केलें कर्मभ्रष्ट । तुमची चुकविली वाट । करीं वटवट या निमित्यें ॥२॥ जालों पांगळा जनासी । संसाराची आंदणी दासी । न कळे कधीं सोडविसी । दृढपाशीं बहु बांधलों ॥३॥ येथें तों नये आठव कांहीं । विसावा तो क्षण एक नाहीं । पडिलों आणिके प्रवाहीं । हित तों कांहीं दिसे चि ना ॥४॥ जीवित्व वेचिलें वियोगें । हिंडतां प्रवास वाउगे । कांहीं व्याधि पीडा रोगें । केलिया भोगें तडातोडी ॥५॥ माझा मीं च जालों शत्रु । कैचा पुत्र दारा कैचा मित्रु । कासया घातला पसरु । अहो जगद्गुरु तुका ह्मणे ॥६॥

अरे हे सावळ्या, गुणी देवा, गुणांचा साठा असलेल्या नारायणा! आमची विनंती ऐक, आपल्या या गरीब भक्ताला सांभाळ ॥१॥ ॥धृ.॥ या पोटासाठी खूप कष्ट करावे लागतात, त्यामुळे आम्ही चुकीच्या कर्मांत अडकलो. तुझी वाट चुकलो, आणि याच सबबीखाली फक्त बडबड करत राहिलो ॥२॥ मी लोकांसमोर लाचार-अपंगासारखा झालो, संसाराचा दास-गुलाम बनलो. तू मला केव्हा सोडवशील ते कळत नाही, मी घट्ट बंधनात बांधला गेलो आहे ॥३॥ इथे देवाची आठवणही येत नाही, क्षणभरही विश्रांती मिळत नाही. मी दुसऱ्याच एका प्रवाहात वाहत गेलो, आणि आता काहीच हित दिसत नाही ॥४॥ विरहात माझे आयुष्य वाया गेले, उगाच इकडे-तिकडे फिरत राहिलो. काही आजार, पीडा, रोग यांमुळे शरीराची पूर्ण वाताहत झाली ॥५॥ मी स्वतःच माझा शत्रू बनलो. मग कसला मुलगा, कसली बायको, कसला मित्र? हे जगद्गुरू, मी उगाच हा पसारा का मांडला, असे तुकाराम विचारतो ॥६॥