आतां मज धरवावी शुद्धि । येथुनी परतवावी बुद्धि । घ्यावें सोडवुनि कृपानिधि । सांपडलों संधीं काळचक्रीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ करिसील तरि नव्हे काई । राईचा डोंगर पर्वत राई । आपुले करुणेची खाई । करीं वो आई मजवरी ॥२॥ मागील काळ अज्ञानपणें । सरला स्वभावें त्या गुणें । नेणें आयुष्य जालें उणें । पुढील पेणें अंतराळें ॥३॥ आतां मज वाटतसे भय । दिवसेंदिवस चालत जाय । येथें म्या येउनि केलें काय । नाहीं तुझे पाय आठविलें ॥४॥ करूनि अपराध क्षमा । होतील केले पुरुषोत्तमा । आपुले नामीं घ्यावा प्रेमा । सोडवीं भ्रमापासुनिया ॥५॥ हृदय वसो तुमच्या गुणीं । ठाव हा पायांपें चरणीं । करूं हा रस सेवन वाणी । फिटे तों धणी तुका ह्मणे ॥६॥

आता मला शुद्ध जाणीव प्राप्त होवो, आणि माझी बुद्धी संसारापासून परत वळो. हे कृपानिधी, मला सोडव, मी काळाच्या चक्रात अडकलो आहे ॥१॥ ॥धृ.॥ तू ठरवलेस तर काहीही अशक्य नाही - मोहरीचा डोंगर आणि डोंगराची मोहरी करू शकतोस. तुझ्या करुणेचा सागर माझ्यावर उधळ, हे आई ॥२॥ मागचा काळ अज्ञानातच निघून गेला, स्वाभाविकपणेच त्या सवयींमुळे. आयुष्य किती कमी झाले हेही कळले नाही, आणि पुढचा मुक्काम कुठे असेल हे अधांतरी आहे ॥३॥ आता मला भीती वाटते आहे, कारण दिवसेंदिवस वेळ पुढे सरकत आहे. इथे येऊन मी काय केले? तुझ्या पायांची आठवणही कधी केली नाही ॥४॥ हे पुरुषोत्तमा, माझे झालेले अपराध क्षमा कर. तुझ्या नामाबद्दल माझ्या मनात प्रेम निर्माण होऊ दे, आणि मला या भ्रमातून सोडव ॥५॥ माझे हृदय तुझ्या गुणांतच रमो, तुझ्या चरणांशीच माझे स्थान असो. या वाणीने तुझा रसास्वाद घेत राहू, जोवर मन तृप्त होत नाही, असे तुकाराम म्हणतात ॥६॥