जेणें हा जीव दिला दान । त्याचें करीन चिंतन । जगजीवन नारायण । गाईन गुण तयाचे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ जो या उभा भीवरेच्या तिरीं । कट धरूनियां करीं । पाउलें सम चि साजिरीं । अंतरीं धरोनि राहेन ॥२॥ जो या असुरांचा काळ । भक्‍तजनप्रतिपाळ । खेळे हीं लाघवें सकळ । तयाच्या भाळ पायांवरी ॥३॥ जो या गोपाळांच्या मेळीं । खेळु खेळे वनमाळी । रसातळा नेला बळी । राहे पाताळीं स्वामी माझा ॥४॥ जो हा लावण्यपुतळा । जयाचे अंगीं सकळ कळा । जयाचे गळां वैजयंतीमाळा । तया वेळोवेळां दंडवत ॥५॥ जयाचे नाम पाप नासी । लक्ष्मी ऐसी जयाची दासी । तो हा तेजःपुंज रासी । सर्वभावे त्यासि तुका शरण ॥६॥

ज्याने हा जीव मला दान म्हणून दिला, त्याचेच मी चिंतन करीन. जो जगाचे जीवन आहे, त्या नारायणाचे गुणगान मी गाईन ॥१॥ ॥धृ.॥ जो भीमा नदीच्या काठावर उभा आहे, कमरेवर हात ठेवून, ज्याची सुंदर, समान पावले आहेत - त्यालाच मी मनात धरून राहीन ॥२॥ जो असुरांसाठी काळासारखा आहे, आणि भक्तांचा पालनकर्ता आहे, जो अनेक चमत्कार-लीला करतो, त्याच्याच पायांवर माझे मस्तक आहे ॥३॥ जो गोपाळांसोबत खेळ खेळतो, तो वनमाळी (कृष्ण); ज्याने बळीराजाला पाताळात पाठवले आणि स्वतः त्याच्या रक्षणासाठी पाताळात राहतो, तो माझा स्वामी ॥४॥ जो सौंदर्याचा पुतळा आहे, ज्याच्या अंगात सर्व कला वसलेल्या आहेत, ज्याच्या गळ्यात वैजयंतीमाळा आहे, त्याला मी वारंवार दंडवत घालतो ॥५॥ ज्याचे नाव घेतले तरी पाप नष्ट होते, लक्ष्मी जरी स्वतः असली तरी ती त्याची दासी आहे, तो तेजाने भरलेला आहे - तुकाराम सर्वभावे त्याला शरण जातो ॥६॥