काय मी उद्धार पावेन । काय कृपा करील नारायण । ऐसें तुह्मी सांगा संतजन । करा समाधान चित्त माझें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ काय हें खंडेल कर्म । पारुषतील धर्माधर्म । कासयानें मतें कळे वर्म । ह्मणउनी श्रम वाटतसे ॥२॥ काय हो स्थिर राहेल बुद्धी । कांहीं अरिष्ट न येईल मधीं । धरिली जाईल ते शुद्धी । होवट कधीं तो मज न कळे ॥३॥ काय ऐसें पुण्य होईल गांठीं । घालीन पायीं देवाचे मिठी । मज तो कुरवाळील जगजेठी । दाटेन कंठीं सद्गदित ॥४॥ काय हे निवतील डोळे । सुख तें देखोनी सोहळे । संचित कैसें तें न कळे । होतील डोहळे वासनेसी ॥५॥ ऐसी चिंता करीं सदा सर्वकाळ । रात्रिदिवस हे चि तळमळ । तुका ह्मणे नाहीं आपुलें बळ । जेणें फळ पावें निश्चयेंसी ॥६॥

माझा उद्धार होईल का? नारायण माझ्यावर कृपा करेल का? हे संतजनहो, तुम्हीच सांगा, आणि माझ्या मनाचे समाधान करा ॥१॥ ॥धृ.॥ माझे कर्म कधी संपेल का? पाप-पुण्याचा हिशोब कधी मिटेल का? कशाने मला हे रहस्य कळेल, याचीच मला काळजी वाटते ॥२॥ माझी बुद्धी स्थिर राहील का? मध्येच काही संकट येणार नाही ना? आत्तापर्यंत जी शुद्ध जाणीव धरली आहे ती टिकेल का? याचा शेवट कधी होईल हे मला कळत नाही ॥३॥ एवढे तरी पुण्य माझ्या गाठीशी असेल का, की मी देवाच्या पायांना मिठी मारीन आणि जगजेठी मला जवळ घेऊन कुरवाळेल, आणि मी गहिवरून कंठ दाटून येईल? ॥४॥ हे डोळे शांत होतील का, असे सुखाचे सोहळे पाहून? माझे प्राक्तन कसे आहे तेच कळत नाही, माझ्या मनातल्या इच्छेला अशी आस लागली आहे ॥५॥ अशी काळजी मला सतत, सर्वकाळ लागून राहिली आहे, रात्रंदिवस हीच तळमळ आहे. तुकाराम म्हणतात, माझ्यात स्वतःचे असे बळ नाही, ज्यामुळे मला खात्रीने हे फळ मिळेल ॥६॥