तूंचि अनाथाचा दाता । दुःख मोह नासावया चिंता । शरण आलों तुज आतां । तारीं कृपावंता मायबापा ॥१॥ संतसंगति देई चरणसेवा । जेणें तुझा विसर न पडावा । हा च भाव माझिया जीवा । पुरवीं देवा मनोरथ ॥२॥ मज भाव प्रेम देई कीर्ती । गुण नाम वर्णावया स्तुती । विघ्नां सोडवूनि हातीं । विनंती माझी परिसावी हे ॥३॥ आणीक कांहीं नाहीं मागणें । सुखसंपत्ति-राज्यचाड धन । सांकडे न पडे तुज जेणें । दुजें भक्‍तीविण मायबापा ॥४॥ जोडोनियां कर पायीं ठेवीं माथा । तुका विनवी पंढरिनाथा । रंगी वोडवावी रंगकथा । पुरवीं व्यथा मायबापा ॥५॥

तूच अनाथांचा आधार आहेस, दुःख आणि मोहाची चिंता नाहीशी करणारा आहेस. आता मी तुला शरण आलो आहे, हे कृपाळू आई-बापा, मला तार ॥१॥ मला संतांची संगत आणि तुझ्या चरणांची सेवा दे, म्हणजे तुझा विसर कधी पडणार नाही. हीच माझ्या मनातली खरी इच्छा आहे, हे देवा, ती पूर्ण कर ॥२॥ मला खरा भाव, प्रेम आणि कीर्ती दे, म्हणजे तुझे गुण-नाम वर्णन करून स्तुती करता येईल. सगळ्या अडचणींतून माझी सुटका कर, माझी ही विनंती ऐक ॥३॥ याखेरीज मला काहीही नको - सुख, संपत्ती, राज्य किंवा धनाची इच्छा नाही. तुला त्रास होईल असे काही मला नको, भक्तीशिवाय दुसरे काहीच नको, हे आई-बापा ॥४॥ हात जोडून, तुझ्या पायांवर मस्तक ठेवून तुकाराम पंढरीनाथाला विनवणी करतो - रंगात येऊन ही सुंदर कथा पुढे आण, आणि माझी व्यथा दूर कर, हे आई-बापा ॥५॥