न बोलसी तें ही कळलें देवा । लाजसी आपुलिया नांवा । तुज मी नाहीं घालीत गोवा । भीड केशवा कासयाची ॥१॥ उतरीं आपुला हा पार । मजशी बोलोनि उत्तर । माझा तुज नव्हे अंगीकार । मग विचार करीन मी ॥२॥ दात्या आणि मागत्यासी । धर्मनीति तरी बोलिली ऐसी । यथाशक्ति टाकेल तैसी । बाधी दोघांसी विन्मुखता ॥३॥ ह्मणोनि करितों मी आस । तुझिया वचनाची वास । धीर हा करूनि सायास । न टळें नेमास आपुलिया ॥४॥ तुझें म्यां घेतल्या वांचून । न वजे एथूनि वचन । हा चि माझा नेम सत्य जाण । आहे नाहीं ह्मण तुका ह्मणे ॥५॥

देवा, तू काही बोलत नाहीस, हेसुद्धा मला कळले - तुला तुझ्याच नावाची लाज वाटते आहे का? मी तुला काही अडचणीत टाकत नाही, हे केशवा, मग एवढी भीड कशासाठी? ॥१॥ या प्रश्नाचा शेवट तरी लाव, मला उत्तर देऊन बोल. तू माझा स्वीकार करणार नसशील, तर मग मी पुढचा विचार करीन ॥२॥ देणारा आणि मागणारा, या दोघांसाठी धर्मनीती अशी सांगितली आहे - देणाऱ्याने आपल्या शक्तीप्रमाणे द्यावे, नाहीतर नकार दिल्याने दोघांचेही नुकसान होते ॥३॥ म्हणून मी आशा धरून आहे, तुझ्या शब्दाची वाट पाहतो आहे. धीर धरून, प्रयत्नपूर्वक मी माझ्या निश्चयापासून ढळणार नाही ॥४॥ जोवर तुझ्याकडून काही मिळत नाही, तोवर मी इथून हलणारही नाही आणि बोलणेही सोडणार नाही. हाच माझा खरा नेम आहे, हे नक्की जाण. तुकाराम म्हणतात, 'हो' किंवा 'नाही' एवढेच सांग ॥५॥