आतां मी न पडें सायासीं । संसारदुःखाचिये पाजीं । शरण रिघेन संतांसी । ठाव पायांपाशीं मागेन त्यां ॥१॥ न कळे संचित होतें काय । कोण्या पुण्यें तुझे लाधले पाय । आतां मज न विसंबें माय । मोकळूनि धाय विनवीतसें ॥२॥ बहुत जाचलों संसारें । मोहमायाजाळाच्या विखारें । त्रिगुण येतील लहरी । तेणें दुःखें थोरें आक्रंदलो ॥३॥ आणीक दुःखें सांगों मी किती । सकळ संसारस्थिती । न साहे पाषाण फुटती । भय चित्तीं कांप भरलासे ॥४॥ आतां मज न साहवे सर्वथा । संसारगंधाची हे वार्ता । जालों वेडा असोनि जाणता । पावें अनंता तुका ह्मणे ॥५॥

आता मी संसाराच्या दुःखरूपी दलदलीत अडकून कष्ट सोसणार नाही. मी संतांना शरण जाईन, आणि त्यांच्या पायाशी थोडी जागा मागेन ॥१॥ मला कळत नाही, कुठले पूर्वसंचित होते, की ज्या पुण्याईने मला तुझे चरण मिळाले. आता माझा विसर पडू देऊ नकोस, हे आई. मी मोठ्याने आक्रोश करून तुला विनवणी करतो आहे ॥२॥ या संसाराने मला खूप छळले आहे, मोहमायेच्या जाळ्याच्या विषाने. त्रिगुणांच्या लहरी येत राहतात, आणि त्या मोठ्या दुःखाने मी आक्रोश केला आहे ॥३॥ आणखी किती दुःखे सांगू? संसाराची सगळी अवस्थाच अशी आहे, की ती सहनही होत नाही - दगडसुद्धा फुटावेत इतकी. मनात भीतीने कापरे भरले आहे ॥४॥ आता मला या संसाराच्या नुसत्या वासाची गोष्टसुद्धा अजिबात सहन होत नाही. मी शहाणा असूनही वेडा झालो आहे. तुकाराम म्हणतात, हे अनंता, मला येऊन भेट ॥५॥