आतां तुज कळेल तें करीं । तारिसी तरि तारीं मारीं । जवळी अथवा दुरी धरीं । घाली संसारीं अथवा नको ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ शरण आलों नेणतपणें । भाव आणि भक्ति कांहीं च नेणें । मतिमंद सर्वज्ञानें । बहु रंक उणें रंकाहुनी ॥२॥ मन स्थिर नाहीं माझिये हातीं । इंद्रियें धांवतां न आवरती । सकळ खुंटलिया युक्ती । शांति निवृत्ति जवळी नाहीं ॥३॥ सकळ निवेदिला भाव । तुझिये पायीं ठेविला जीव । आतां करीं कळे तो उपाव । तूं चि सर्व ठाव माझा देवा ॥४॥ राहिलों धरूनि विश्वास । आधार नेटीं तुझी कास । आणीक नेणें मी सायास । तुका ह्मणे यास तुझें उचित ॥५॥

आता तुला योग्य वाटेल ते कर - तारायचे असेल तर तार, मारायचे असेल तर मार. जवळ ठेव किंवा दूर ठेव, संसारात टाक किंवा नको टाकूस ॥१॥ ॥धृ.॥ मी अजाणतेपणानेच शरण आलो आहे, मला भाव किंवा भक्ती काहीच कळत नाही. सर्व ज्ञानाच्या बाबतीत मी मंदबुद्धीचा आहे, अगदी गरिबातल्या गरिबापेक्षाही हीन आहे ॥२॥ माझे मन माझ्या ताब्यात स्थिर राहत नाही, इंद्रिये धावू लागली की आवरत नाहीत. सगळ्या युक्त्या संपल्या, शांती आणि निवृत्ती जवळपासही नाही ॥३॥ मी माझे सगळे मन तुला उघड सांगितले आहे, माझा जीव तुझ्या पायांशी ठेवला आहे. आता तुला जो उपाय योग्य वाटेल तो कर, हे देवा, तूच माझे सर्वस्व आहेस ॥४॥ मी विश्वास ठेवून राहिलो आहे, फक्त तुझाच आधार घट्ट धरला आहे. यापुढे मला दुसरे कोणतेही प्रयत्न माहीत नाहीत. तुकाराम म्हणतात, यापुढे जे योग्य ते तूच ठरव ॥५॥