देवा तूं कृपाकरुणासिंधु । होसी मायबाप आमचा बंधु । जीवनसिद्धि साधनसिंधु । तोडिसी भवबंधु काळपाश ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ शरणागता वज्रपंजर । अभयदाना तूं उदार । सकळां देवा तूं अगोचर । होसी अविकार अविनाश ॥२॥ भागली स्तुति करितां फार । तेथें मी काय तें गव्हार । जाणावया तुझा हा विचार । नको अंतर देऊं आतां ॥३॥ नेणें भाव परि ह्मणवीं तुझा । नेणें भक्ति परि करितों पूजा । आपुल्या नामाचिया काजा । तुज केज्लीराजा लागे धांवणें ॥४॥ तुझिया बळें पंढरीनाथा । जालों निर्भर तुटली व्यथा । घातला भार तुझिया माथां । न भीं सर्वथा तुका ह्मणे ॥५॥

देवा, तू कृपा-करुणेचा सागर आहेस, तूच आमचा आई-बाप आणि बंधू आहेस. जीवनाची सिद्धी मिळवण्याचे साधनही तूच आहेस, आणि संसाराचे व काळाचे बंधन तूच तोडतोस ॥१॥ ॥धृ.॥ जो शरण येतो त्याला तू वज्रकवचासारखा आधार देतोस, अभय देण्यात तू उदार आहेस. सर्वांना तू दिसत नाहीस (अगोचर आहेस), तू विकाररहित आणि अविनाशी आहेस ॥२॥ तुझी स्तुती करून करून थकायला होते, तिथे मी तर काहीच नाही, एक गावंढळ माणूस. तुझे हे रहस्य समजून घ्यायला मला आता दूर ठेवू नकोस ॥३॥ मला खरा भाव कळत नाही, तरी मी स्वतःला तुझा म्हणवतो. मला खरी भक्ती कळत नाही, तरी मी पूजा करतो. तुझ्याच नावाला साजेसे म्हणून तुला धावत यावे लागते ॥४॥ हे पंढरीनाथा, तुझ्याच बळावर मी निर्भय झालो, माझी व्यथा दूर झाली. सगळा भार तुझ्याच डोक्यावर घातला आहे, तुकाराम म्हणतात, आता मला कशाचीच भीती वाटत नाही ॥५॥