कोण सुख धरोनि संसारीं । राहों सांग मज वा हरी । अवघ्या नाशिवंता परी । थिता दुरी अंतरसी ॥१॥ प्रथम केला गर्भी वास । काय ते सांगावें सायास । दुःख भोगिलें नव ही मास । आलों जन्मास येथवरी ॥२॥ बाळपण गेलें नेणतां । तारुण्यदशे विषयव्यथा । वृद्धपणीं प्रवर्तली चिंता । मरें मागुता जन्म धरीं ॥३॥ क्षण एक तो ही नाहीं विसावा । लक्ष चौऱ्याऐंशी घेतल्या धांवा । भोवंडिती पाठीं लागल्या हांवा । लागो आगी नांवा माझ्या मीपणा ॥४॥ आतां पुरे ऐसी भरोवरी । रंक होऊनि राहेन द्वारीं । तुझा दास मी दीन कामारी । तुका ह्मणे करीं कृपा आतां ॥५॥

हे हरी, या संसारात राहून कसले सुख मिळणार, तूच सांग मला. हे सगळे नश्वर-नाशवंत असूनही तू मात्र माझ्यापासून दूरच राहतोस ॥१॥ आधी मला गर्भात ठेवले गेले, ती व्यथा काय सांगू? नऊ महिने दुःख भोगले, तेव्हा कुठे मी या जन्माला आलो ॥२॥ बालपण अजाणतेपणी निघून गेले, तारुण्यात विषयांचे दुःख भोगले, आणि म्हातारपणी काळजीच काळजी सुरू झाली. मेल्यावर पुन्हा जन्म घ्यावा लागतो ॥३॥ क्षणभरही विसावा मिळत नाही, चौऱ्याऐंशी लाख योनींमध्ये धावाधाव करावी लागते. मागे लागलेल्या वासना मला गरगर फिरवत राहतात. माझ्या या 'मीपणा'च्या नावाला आग लागो! ॥४॥ आता ही अतिरेकी धावपळ पुरे झाली. मी गरीब भिकाऱ्यासारखा तुझ्या दारात राहीन. मी तुझा दास आहे, एक लीन सेवक आहे. तुकाराम म्हणतात, आता माझ्यावर कृपा कर ॥५॥