सुख या संतसमागमें । नित्य दुनावे तुझिया नामें । दहन होती सकळ कर्मे । सर्वकाळ प्रेमे डुलतसों ॥१॥ ह्मणोनि नाहीं कांहीं चिंता । तूं चि आमुचा मातापिता । बहिणी बंधु आणि चुलता । आणिकां गोतां सर्वाठायीं ॥२॥ ऐसा हा कळला निर्धार । माझा तुज न पडे विसर । अससी देऊनियां धीर । बाह्य अभ्यंतर मजजवळा ॥३॥ दुःख तें कैसें नये स्वप्नासी । भुक्तिमुक्ति जाल्या कामारी दासी । त्यांचें वर्म तूं आह्यांपासीं । सुखें राहिलासी प्रेमाचिया ॥४॥ जेथें तुझ्या कीर्तनाचा घोष । जळती पापें पळती दोष । काय तें उणें आह्यां आनंदास । सेवूं ब्रह्मरस तुका ह्मणे ॥५॥

संतांच्या सहवासात सुख मिळते, आणि तुझ्या नामाने ते रोज दुप्पट होते. सगळी कर्मे जळून जातात, आणि आम्ही सतत प्रेमाने डोलत असतो ॥१॥ म्हणून आम्हाला काहीच काळजी नाही, तूच आमचा आई-बाप आहेस, तूच बहीण-भाऊ आणि चुलता आहेस, सगळीकडे तूच आमचे नातेवाईक आहेस ॥२॥ हा निश्चय आता पक्का कळला आहे, की तुझा विसर मला कधी पडणार नाही. तू धीर देत, आत-बाहेर सगळीकडे माझ्याजवळच असतोस ॥३॥ दुःख तर स्वप्नातही येऊ शकत नाही, कारण भोग आणि मोक्ष दोन्ही आमच्या दासी बनल्या आहेत. त्यांचे खरे रहस्य तुझ्याचजवळ आहे, आणि तू प्रेमाने आमच्याजवळ सुखाने राहिला आहेस ॥४॥ जिथे तुझ्या कीर्तनाचा गजर होतो, तिथे पापे जळून जातात आणि दोष पळून जातात. मग आमच्या आनंदाला काय कमी आहे? तुकाराम म्हणतात, आम्ही फक्त हा ब्रह्मरस चाखत राहू ॥५॥