देवा तूं आमचा कृपाळ । भक्तिप्रतिपाळ दीनवत्सळ । माय तूं माउली स्नेहाळ । भार सकळ चालविसी ॥१॥ तुज लागली सकळ चिंता । राखणें लागे वांकडें जातां । पुढती निरविसी संतां । नव्हे विसंबतां धीर तुज ॥२॥ आह्यां भय चिंता नाहीं धाक । जन्म मरण कांहीं एक । जाला इहलोकीं परलोक । आलें सकळ एक वैकुंठ ॥३॥ न कळे दिवस कीं राती । अखंड लागलीसे ज्योती । आनंदलहरीची गती । वर्णू कीर्ति तया सुखा ॥४॥ तुझिया नामाचीं भूषणे । तींच मज लेवविलीं लेणें । तुका ह्मणे तुझिया गुणें । काय तें उणे एक आह्यां ॥५॥

देवा, तू आमचा कृपाळू आहेस, भक्तांचा सांभाळ करणारा, गरिबांवर प्रेम करणारा आहेस. तू आई आहेस, मायाळू माऊली आहेस, आणि आमचा सगळा भार तूच वाहतोस ॥१॥ आमची सगळी काळजी तुलाच असते, काही चुकीचे घडू नये म्हणून तूच लक्ष ठेवतोस. शिवाय आम्हाला संतांच्या स्वाधीन करतोस. आम्हाला विसरणे तुला सहनच होत नाही ॥२॥ आम्हाला कसलीही भीती किंवा काळजी वाटत नाही, जन्म-मरणाचीही नाही. हे इहलोकच आता परलोकासारखे झाले आहे, सगळे जग जणू एक वैकुंठच बनले आहे ॥३॥ दिवस आहे की रात्र हेही कळत नाही, अखंड आनंदाची ज्योत तेवत आहे. या आनंदाच्या लाटांची गती आणि त्या सुखाची महती मी काय वर्णन करू? ॥४॥ तुझ्या नावाचीच आमच्यासाठी दागिने-भूषणे आहेत, तीच मला घातली गेली आहेत. तुकाराम म्हणतात, तुझ्या गुणांमुळे आम्हाला कशाचीच उणीव भासत नाही ॥५॥