न पवे सन्निध वाटते चिंता । वरि या बहुतांची सत्ता । नुगवे पडत जातो गुंता । कर्मा बळिवंता सांपडलों ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ बहु भार पडियेला शिरीं । मी हें माझें मजवरी । उघड्या नागविलों चोरीं । घरिच्याघरीं जाणजाणतां ॥२॥ तुज मागणें इतुलें आतां । मज या निरवावें संतां । जाला कंठस्फोट आळवितां । उदास आतां न करावें ॥३॥ अति हा निकट समय । मग म्यां करावें तें काय । दिवस गेलिया टाकील छाया । उरेल हाय रात्रिकाळीं ॥४॥ होईल संचिताची सत्ता । अंगा येईल पराधीनता । ठाव तो न दिसे लपतां । बहुत चिंता प्रवर्तली ॥५॥ ऐसी या संकटाची संधी । धांव घालावी कृपानिधी । तुका ह्मणे माझी बळबुद्धी । सकळ सिद्धी पाय तुझे ॥६॥

जवळ यायला मिळत नाही, आणि उगाच काळजी वाटत राहते. त्यात अनेकांची सत्ता माझ्यावर चालते. गुंता सुटण्याऐवजी अधिकच वाढत जातो, कारण मी प्रबळ कर्माच्या तावडीत सापडलो आहे ॥१॥ ॥धृ.॥ डोक्यावर खूप मोठा भार पडला आहे - 'मी' आणि 'माझे' हेच माझ्यावर ओझे झाले आहे. मी माझ्याच घरात, जाणूनबुजून, उघडपणे लुटला गेलो आहे ॥२॥ आता एवढीच विनंती आहे - मला संतांच्या स्वाधीन कर. आळवून आळवून माझा कंठ फुटला आहे, आता माझ्याकडे दुर्लक्ष करू नकोस ॥३॥ वेळ फार जवळ येऊन ठेपली आहे, मग मी काय करू शकणार? दिवस मावळला की फक्त सावली उरेल, आणि रात्रीच्या वेळी फक्त हळहळ उरेल ॥४॥ मग पूर्वसंचिताचीच सत्ता चालेल, परावलंबित्व अंगावर येईल. लपून बसले तरी थारा मिळणार नाही, आणि मोठी काळजी मनात दाटून येईल ॥५॥ अशा या संकटाच्या क्षणी, हे कृपानिधी, तू धावत ये. तुकाराम म्हणतात, माझे स्वतःचे बळ आणि बुद्धी काहीच नाही, सगळी सिद्धी तुझ्याच पायांशी आहे ॥६॥