आतां धर्माधर्मी कांहीं उचित । माझे विचारावें हित । तुज मी ठाउका पतित । शरणागत परि जालों ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ येथें राया रंका एकी सरी । नाहीं भिन्नाभिन्न तुमच्या घरीं । पावलों पाय भलत्या परी । मग बाहेरी न घालावें ॥२॥ ऐसें हें चालत आलें मागें । नाहीं मी बोलत वाउगें । आपुलिया पडिल्या प्रसंगें । कीर्ति ही जगीं वाणिजेते ॥३॥ घालोनियां माथां बैसलों भार । सांडिला लौकिक वेव्हार । आधीं हे विचारिली थार । अविनाश पर पद ऐसें ॥४॥ येथें एक वर्म पाहिजे धीर । परि म्यां लेखिलें असार । देह हें नाशिवंत जाणार । धरिलें सार नाम तुझें ॥५॥ केली आराणुक सकळां हातीं । धरावें धरिले तें चित्तीं । तुका ह्मणे सांगितले संतीं । देई अंतीं ठाव मज देवा ॥६॥

आता धर्म-अधर्माच्या दृष्टीने जे योग्य असेल ते बघून माझे हित तूच ठरव. मी पतित आहे हे तुला माहीतच आहे, तरी मी तुला शरण आलो आहे ॥१॥ ॥धृ.॥ तुझ्या दरबारात राजा आणि रंक दोघेही समान असतात, तिथे भेदभाव नसतो. मी कसाही करून तुझ्या पायांपाशी पोहोचलो आहे, आता मला बाहेर काढू नकोस ॥२॥ ही परंपरा पूर्वीपासून चालत आलेली आहे, मी काही उगाच बोलत नाही. आपल्यावर आलेल्या प्रसंगातच खरी कीर्ती जगात गाजते ॥३॥ मी माझा सगळा भार तुझ्या डोक्यावर टाकून निवांत बसलो आहे, सामान्य जगाचे व्यवहार सोडून दिले आहेत. हे अविनाशी, सर्वश्रेष्ठ पद आहे हे आधीच ठरवून ठेवले होते ॥४॥ इथे एक रहस्य आहे - धीर हवा. पण मी हे शरीर नाशवंत जाणून त्याला कवडीमोल समजले आहे, आणि तुझे नाव हेच खरे सार म्हणून धरून ठेवले आहे ॥५॥ मी सगळ्यांच्या हातात मोकळेपणाने सोपवून दिले आहे, जे मनात धरले तेच धरून ठेवले आहे. तुकाराम म्हणतात, संतांनी हेच सांगितले आहे - हे देवा, शेवटी मला तुझ्या चरणी जागा दे ॥६॥