बरवें झालें आलों जन्मासी । जोड जोडिली मनुष्य देहा ऐसी । महा लाभाची उत्तम रासी । जेणे सुखासी पात्र होइजे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ दिलीं इंद्रियें हात पाय कान । डोळे मुख बोलावया वचन । जेणें तूं जोडसी नारायण । नासे जीवपण भवरोग ॥२॥ तिळेंतीळ पुण्य सांचा पडे । तरि हें बहुतां जन्मीं जोडे । नाम तुझें वाचेसी आतुडे । समागम घडे संतांचा ॥३॥ ऐसिये पावविलों ठायीं । आतां मी काई होऊं उतराई । येवढा जीव ठेवीन पायीं । तूं माझे आई पांडुरंगे ॥४॥ फेडियेला डोळियांचा कवळ । धुतला गुणदोषांचा मळ । लावूनि स्तनीं केलों सीतळ । निजविलों बाळ निजस्थानीं ॥५॥ नाहीं या आनंदासी जोडा । सांगतां गोष्टी लागती गोड । आला आकारा आमुच्या चाडा । तुका ह्मणे भिडा भक्‍तीचिया ॥६॥

बरे झाले, मी या जन्माला आलो. मनुष्यदेहासारखी ही अनमोल जोड मिळाली - मोठ्या लाभाची उत्तम रास, ज्यामुळे खऱ्या सुखाला पात्र होता येते ॥१॥ ॥धृ.॥ हात, पाय, कान, डोळे, बोलण्यासाठी मुख - ही सगळी इंद्रिये यासाठीच दिली, की त्यांच्याद्वारे तुला, नारायणाला, मिळवावे आणि जीवपणाचा (अहंकाराचा) भवरोग नाहीसा व्हावा ॥२॥ थोडे थोडे करत पुण्य साठत जाते, आणि तेव्हा कुठे अनेक जन्मांनंतर हे मिळते. तुझे नाव वाणीवर येते, आणि संतांची संगत घडते ॥३॥ अशा या उत्तम स्थितीला मला पोहोचवलेस, आता मी तुझे उपकार कसे फेडू? हा माझा जीव तुझ्या पायांशी ठेवीन, तूच माझी आई आहेस, हे पांडुरंगा ॥४॥ माझ्या डोळ्यांवरचे पटल दूर केलेस, गुण-दोषांचा मळ धुवून काढलास. स्तनपान देऊन मला शांत केलेस, आणि लहान बाळासारखे माझ्याच खऱ्या स्थानी झोपवलेस ॥५॥ या आनंदाला तोड नाही, या गोष्टी सांगतानाही गोड वाटतात. आमची मनापासूनची इच्छा आता साकार झाली आहे. तुकाराम म्हणतात, ही तर भक्तीची लाजच आहे ॥६॥