अल्प भाव अल्प मती । अल्प आयुष्य नाहीं हातीं । अपराधाची वोळिलों मूर्ती । अहो वेदमूर्ती परियेसा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ किती दोषा देऊं परिहार । गुणदोषें मळिलें अंतर । आदि वर्तमान भविष्याकार । गेला अंतपार ऐसें नाहीं ॥२॥ विविध कर्म चौऱ्याऐंशीचा फेरा । त्रिविध भोग या शरीरा । कर्मकोठार पांजरा । जन्मजरामरणसांटवण ॥३॥ जीवा नाहीं कुडीचें नातें । ये भिन्न पंच भूतें । रचतें खचतें संचितें । असार रिते फळकट ॥४॥ पुत्र पत्नी सहोदर । मायबाप गोताचा पसर । मिळतां काष्ठें लोटतां पूर । आंदोळती दूर होती खळाळीं ॥५॥ ह्मणोनि नासावें अज्ञान । इतुलें करीं कृपादान । कृपाळु तूं जनार्दन । धरूनि चरण तुका विनवी ॥६॥

माझा भाव अल्प आहे, बुद्धीही अल्प आहे, आयुष्यही माझ्या हातात नाही, फार थोडेच आहे. मी तर अपराधांनीच भरलेली मूर्ती आहे. हे वेदमूर्ती, कृपया ऐक ॥१॥ ॥धृ.॥ किती दोषांचे परिमार्जन करू? गुण-दोषांनी माझे अंतःकरण मलिन झाले आहे. भूत, वर्तमान आणि भविष्य यांचा शेवट कुठे आहे तेच कळत नाही ॥२॥ चौऱ्याऐंशी लाख योनींचा फेरा आणि निरनिराळी कर्मे, या शरीराला तिन्ही प्रकारचे भोग भोगावे लागतात. हे शरीर म्हणजे जणू कर्माचे कोठार आणि पिंजरा आहे, जन्म-जरा-मरणाचा साठा आहे ॥३॥ या जिवाचे या शरीराशी खरे नातेच नाही, कारण हे शरीर पाच वेगळ्या तत्त्वांपासून बनलेले आहे. ते साठलेल्या कर्मानुसार घडते आणि उलगडते - ते निःसार, रिकामे आणि निरुपयोगी आहे ॥४॥ मुलगा, बायको, भाऊ-बहीण, आई-वडील, नातेवाईक हा सगळा पसारा - जसे लाकडाचे ओंडके पुरात एकत्र येतात आणि पुन्हा लाटांच्या प्रवाहात दूरदूर वाहून जातात, तसेच हे सर्व शेवटी विखुरले जातात ॥५॥ म्हणून माझे अज्ञान नष्ट व्हावे, एवढे कृपादान मला दे. हे कृपाळू जनार्दना, तुझे चरण धरून तुकाराम विनवणी करतो ॥६॥