ऐसी हे गर्जवूं वैखरी । केशव मुकुंद मुरारी । राम कृष्ण नामें वरीं । हरी हरी दोष सकळ ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ जनार्दना जगजीवना । विराटस्वरूपा वामना । महदादि मधुसूदना । भवबंधना तोडितिया ॥२॥ चक्रपाणी गदाधरा । असुरमर्दना वीर्यवीरा । सकळमुगुटमणि शूरा । अहो दातारा जगदानिया ॥३॥ मदनमूर्ती मनमोहना । गोपाळगोपिकारमणा । नटनाट्यकौशल्य कान्हा । अहो संपन्ना सर्वगुणें ॥४॥ गुणवंता आणि निर्गुणा । सर्वसाक्षी आणि सर्वजाणा । करोनि अकर्ता आपणा । नेदी अभिमाना आतळों ॥५॥ कासयानें घडे याची सेवा । काय एक समर्पावें या देवा । वश्य तो नव्हे वांचुनि भावा । पाय जीवावेगळे न करी तुका ॥६॥

अशी ही वाणी मोठ्याने गर्जत राहू - केशवा, मुकुंदा, मुरारी! राम-कृष्णाचे नाव श्रेष्ठ मानून घेऊ, आणि हरी-हरी म्हणत सगळे दोष दूर करू ॥१॥ ॥धृ.॥ हे जनार्दना, जगज्जीवना, विराटस्वरूपा, वामना, महत्तत्त्वादिकांच्या मुळाशी असणाऱ्या मधुसूदना, संसारबंधन तोडणाऱ्या देवा ॥२॥ हे चक्रपाणी, गदाधरा, असुरांचा नाश करणाऱ्या पराक्रमी वीरा, सर्व मुकुटांतील रत्नासारख्या शूरा, हे दानशूर, जगाला दान देणाऱ्या देवा ॥३॥ हे मदनासारख्या सुंदर रूपा, मन मोहून टाकणाऱ्या, गोपाळ-गोपिकांच्या प्रिय कृष्णा, नाना लीला-नाट्यकौशल्यात निपुण असलेल्या कान्हा, सर्व गुणांनी संपन्न अशा देवा ॥४॥ तू गुणवानही आहेस आणि निर्गुणही आहेस, सर्वांचा साक्षी आहेस आणि सर्वज्ञ आहेस. सगळे करूनही स्वतः अकर्ता राहतोस, अभिमानाला स्वतःला स्पर्शही करू देत नाहीस ॥५॥ अशा तुझी सेवा कशी घडावी? या देवाला काय अर्पण करावे? भावाशिवाय (खऱ्या भक्तीशिवाय) तो वश होत नाही. तुकाराम म्हणतात, मी हे चरण जीव गेला तरी सोडणार नाही ॥६॥