होतों तें चिंतीत मानसीं । नवस फळले नवसीं । जोडिते नारायणा ऐसी । अविट ज्यासी नाश नाहीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ धरिले जीवीं न सोडीं पाय । आलें या जीवित्वाचें काय । कैं हे पाविजेती ठाय । लाविली सोय संचितानें ॥२॥ मज तों पडियेली होती भुली । चित्ताची अपसव्य चाली । होती मृगजळें गोवी केली । दृष्टि उघडली बरें जालें ॥३॥ आतां हा सिद्धि पावो भाव । मध्यें चांचल्यें न व्हावा जीव । ऐसी तुह्मां भाकीतसें कींव । कृपाळुवा जगदानिया ॥४॥ कळां येते आपुले बुद्धी । ऐसें तों न घडते कधीं । केवढे आघात ते मधीं । लाज रिद्धी उभी आड ठाके ॥५॥ कृपा या केली संतजनीं । माझी अलंकारिली वाणी । प्रीति हे लाविली कीर्तनीं । तुका चरणीं लोळतसे ॥६॥

मनात जे चिंतित होतो, ती इच्छा नवसानेच पूर्ण झाली. अशा नारायणाची जोड मिळाली, की ज्याला कधीच नाश नाही ॥१॥ ॥धृ.॥ मी मनात त्याचे पाय धरून ठेवले आहेत, ते सोडणार नाही. या जगण्यापासून आणखी काय मिळवायचे आहे? पूर्वसंचितानेच ही योग्य वाट दाखवली, आता कधी हे स्थान मिळेल? ॥२॥ मला आधी भ्रम झाला होता, मनाची वाटचाल चुकीच्या दिशेने चालली होती. मृगजळाने मला गुंतवले होते, पण आता डोळे उघडले, बरे झाले ॥३॥ आता हा भाव सिद्धीस जावो, मध्येच मन चंचल होऊ नये. हे कृपाळू, जगाला दान देणाऱ्या देवा, अशी मी तुझ्याकडे कळकळीची विनंती करतो ॥४॥ स्वतःच्या बुद्धीने हे कधीच उमगत नाही. मध्ये किती मोठे अडथळे येतात - लाज आणि संपत्ती हे दोन्ही आड उभे राहतात ॥५॥ संतजनांनी माझ्यावर ही कृपा केली, माझी वाणी अलंकारित केली. कीर्तनात प्रेम लावले, आणि तुकाराम तुझ्या चरणांशी लोळण घेतो आहे ॥६॥