तुझिया पार नाहीं गुणां । माझी अल्प मति नारायणा । भवतारका जी सुजाणा । एक विज्ञापना पायांपाशीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ काय जाणावें म्यां दीनें । तुझिये भक्‍तीचीं लक्षणें । धड ते तोंड धोऊं नेणें । परि चिंतनें काळ सारीं ॥२॥ न लवीं आणीक कांहीं पिसें । माझिया मना वांयां जाय ऐसें । चालवीं आपुल्या प्रकाशे । हातीं सरिसें धरोनियां ॥३॥ तुज समर्पिली काया । जीवें भावें पंढरीराया । सांभाळीं समविषम डाया । करीं छाया कृपेची ॥४॥ चतुर तरीं चतुरां राव । जाणता तरीं जीवांचा जीव । न्यून तो कोण एक ठाव । आरुष भाव परि माझा ॥५॥ होतें तें माझें भांडवल । पायांपें निवेदिले बोल । आदरा ऐसें पाविजे मोल । तुका ह्मणे साच फोल तूं जाणसी ॥६॥

तुझ्या गुणांना अंतच नाही, आणि माझी बुद्धी तर फार तोकडी आहे, हे नारायणा. हे सुजाण, संसारसागरातून तारणाऱ्या देवा, माझी एवढीच एक विनंती तुझ्या पायांशी आहे ॥१॥ ॥धृ.॥ मला, या दीनाला, तुझ्या भक्तीची लक्षणे काय कळणार? मला धड तोंड धुण्याचेही भान नाही, तरी मी तुझ्याच चिंतनात वेळ घालवतो ॥२॥ माझे मन आणखी कुठल्या वेडगळपणात वाया जाऊ नये, म्हणून मला आणखी कसलेही वेड लावू नकोस. माझा हात धरून मला तुझ्याच प्रकाशाने चालव ॥३॥ हे पंढरीराया, मी माझे शरीर मनोभावे तुला अर्पण केले आहे. सुख-दुःखाच्या प्रत्येक प्रसंगात माझा सांभाळ कर, माझ्यावर कृपेची सावली धर ॥४॥ तू चतुर असशील तर चतुरांचाही राजा आहेस, जाणता असशील तर सर्व जीवांचाही जीव आहेस. तुझ्यात काय उणीव असणार? पण माझा भाव मात्र रांगडा, कच्चा आहे ॥५॥ जे काही माझ्याकडे भांडवल होते, तेच शब्द तुझ्या पायांशी मांडले. एवढ्या आदराने त्याला काही मोल मिळावे. तुकाराम म्हणतात, यातले खरे काय आणि फोल काय, हे तूच जाणतोस ॥६॥