कां हो माझा मानियेला भार । ऐसा दिसतसे फार । अनंत पावविलीं उद्धार । नव्हे चि थार मज शेवटीं ॥१॥ पाप बळिवंत गाढें । तुज ही राहों सकते पुढें । मागील कांहीं राहिलें ओढें । नवल कोडें देखियेलें ॥२॥ काय मानिती संतजन । तुमचें हीनत्ववचन । कीं वृद्ध जाला नारायण । न चळे पण आधील तो ॥३॥ आतां न करावी चोरी । बहुत न धरावें दुरी । पडदा काय घरच्याघरीं । धरिले दुरी तेव्हां धरिलें ॥४॥ नको चाळवूं अनंता । कासया होतोसि नेणता । काय तूं नाहीं धरीत सत्ता । तुका ह्मणे आतां होई प्रगट ॥५॥

अरे, तू माझा एवढा मोठा भार का मानलास? तसे फार दिसते आहे खरे. अनंत जणांना तू उद्धारून तारलेस, पण माझ्यासाठी शेवटपर्यंत थाराच मिळत नाही ॥१॥ माझे पाप फार खोल आणि बलवान आहे, तुझ्यासमोरही ते टिकून राहू शकते का काय? मागचे काही अजून ओढत राहिले आहे, हे मोठे नवलच आहे ॥२॥ संतजन तुमच्याबद्दलचे हे हीन बोलणे कसे मान्य करतील? की नारायण आता म्हातारा झाला आहे, आणि पूर्वीचा तो निश्चय आता ढळत नाही? ॥३॥ आता लपवाछपवी करू नकोस, फार दूर ठेवू नकोस. स्वतःच्याच घरात पडदा कशाला? दूर ठेवलेस तर तेच खरे दूर ठेवणे ठरेल ॥४॥ हे अनंता, मला झुलवत ठेवू नकोस. तू अजाणासारखा का वागतो आहेस? तुझी सत्ता तू का चालवत नाहीस? तुकाराम म्हणतात, आता प्रकट हो ॥५॥