मज ते हांसतील संत । जींहीं देखिलेती मूर्तिमंत । ह्मणोनि उद्वेगलें चित्त । आहा च भक्‍त ऐसा दिसें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ध्यानीं म्या वर्णावेति कैसे । पुढें एकीं स्तुति केली असे । तेथूनि जीव निघत नसे । ऐसिये आसे लागलोंसें ॥२॥ कासया पाडिया जी धडा । उगा चि वेडा आणि वांकडा । आह्यां लेंकरांसि पीडा । एक मागें जोडा दुसऱ्याचा ॥३॥ सांगा कोणाचा अन्याय । ऐसें मी धरीतसें पाय । तूं तंव सम चि सकळां माय । काय अन्याय एक माझा ॥४॥ नये हा जरी कारणा । तरी कां व्यालेति नारायणा । वचन द्यावें जी वचना । मज अज्ञाना समजावीं ॥५॥ बहुत दिवस केला बोमाट । पाहातां श्रमलों ते वाट । तुका ह्मणे विस्तारले ताट । काय वीट आला नेणों स्वामी ॥६॥

ज्यांनी तुला प्रत्यक्ष मूर्तिमंत पाहिले आहे, ते संत माझी हेटाळणी करतील, म्हणून माझे मन खिन्न झाले आहे - 'हा कसला भक्त!' असे त्यांना वाटेल ॥१॥ ॥धृ.॥ ध्यानात तुझे वर्णन मी कसे करू? आधीच काहींनी तुझी एवढी स्तुती करून ठेवली आहे, की तिथून माझे मन पुढे सरकतच नाही, अशी आस मला लागून राहिली आहे ॥२॥ मला असे का पाडलेस? उगाच वेडा आणि वाकडा (हट्टी) होऊन बसला आहेस. आम्हा लेकरांना उगाच त्रास होतो आहे, एकामागून एक संकटे येत राहतात ॥३॥ सांग, यात कोणाचा अन्याय आहे? असे म्हणत मी तुझे पाय धरून आहे. तू तर सगळ्यांशी समानपणे वागणारी माय आहेस, मग फक्त माझाच काय अपराध? ॥४॥ जर हे माझ्यासाठी उपयोगाचे नव्हतेच, तर मग नारायणा, मला जन्माला तरी का घातलेस? निदान एक शब्द तरी दे, आणि मला या अज्ञानी लेकराला समजावून सांग ॥५॥ खूप दिवस मी ओरडून सांगत आलो, त्या वाटेकडे पाहून पाहून थकलो. तुकाराम म्हणतात, ताट तर मोठे मांडले आहेस, पण माहीत नाही, स्वामी, तुला माझा वीट तर आला नाही ना? ॥६॥