बरें जालें आजिवरी । नाहीं पडिलों मृत्याचे आहारीं । वांचोन आलों एथवरी । उरलें तें हरी तुह्मांसमर्पण ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ दिलिया काळें अवकाश । नाहीं पावलें आयुष्य नाश । कार्या कारण उरलें शेष । गेलें तें भूस जावो परतें ॥२॥ बुडणे खोटें पावतां थडी । स्वप्नीं जाली ओढाओढी । नासली जागृतीची घडी । साच जोडी शेवटीं गोड घास ॥३॥ तुह्मांसि पावविली हाक । तेणें निरसला धाक । तुमचें ब्रीद हें कवतुक । जे शरणागत लोक रक्षावे ॥४॥ रवीच्या नावें निशीचा नाश । उदय होतां चि प्रकाश । आतां कैचा आह्यां दोष । तूं जगदीश कैवारी ॥५॥ आतां जळो देह सुख दंभ मान । न करीं याचें साधन । तूं जगदादि नारायण । आलों शरण तुका ह्मणे ॥६॥

बरे झाले, आजवर मी मृत्यूच्या तावडीत सापडलो नाही. वाचत वाचत इथवर आलो, आता जे उरले आहे तेही, हे हरी, तुलाच अर्पण ॥१॥ ॥धृ.॥ काळाने मला इतका अवधी दिला, की माझ्या आयुष्याचा अजून नाश झाला नाही. जेवढे कामाचे होते तेवढे शिल्लक राहिले, बाकी जे फोलपट होते ते गेले, जाऊ दे ॥२॥ एकदा किनारा गाठला की बुडण्याची भीती खोटी ठरते. स्वप्नात जीव वाचवण्याची जी धडपड चालते, ती जाग आल्यावर संपून जाते. खरा लाभ तर शेवटी गोड घासाच्या रूपातच मिळतो ॥३॥ माझी हाक तुझ्यापर्यंत पोहोचली, आणि त्यामुळे माझी भीती नाहीशी झाली. शरण आलेल्या लोकांचे रक्षण करणे, हेच तुझे ब्रीद आहे, हीच तुझी शोभा आहे ॥४॥ सूर्याच्या नुसत्या नावानेच रात्रीचा अंधार नाहीसा होतो, उगवताच लगेच प्रकाश पसरतो. मग आता आम्हाला कसला दोष राहणार? तू जगाचा स्वामी आणि आमचा कैवारी आहेस ॥५॥ आता या देहाचे सुख, दंभ आणि मानमरातब जळून जावो, त्यासाठी मी काही प्रयत्न करणार नाही. तू जगाचा आदिस्वरूप नारायण आहेस, तुकाराम म्हणतात, मी तुला शरण आलो आहे ॥६॥