आतां माझा नेणो परतों भाव । विसावोनि पायीं ठेविला जीव । सकळां लाभांचा हा ठाव । ऐसा वाव जाला चित्ताठायीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ भांडवल गांठी तरि विश्वास । जालों तों जालों निश्चय दास । न पाहें मागील ते वास । पुढती सोस सेवेचा ची ॥२॥ आहे तें निवेदिलें सर्व । मी हें माझें मोडियला गर्व । अकाळीं काळ अवघें पर्व । जाला भरवसा कृपेलाभाचा ॥३॥ वेव्हारीं वेव्हारा अनंत । नाहीं यावांचुनी जाणत । तरी हें समाधान चित्त । लाभहानी नाहीं येत अंतरा ॥४॥ करूनि नातळों संसारा । अंग भिन्न राखिला पसारा । कळवळा तो जीवनीं खरा । बीजाचा थारा दुरी आघात ॥५॥ बहु मतापासूनि निराळा । होऊनि राहिलों सोंवळा । बैसल्या रूपाचा कळवळा । तुका ह्मणे डोळां लेइलों तें ॥६॥

आता मी मागे वळून पाहणारच नाही, माझा भाव कधीच परत फिरणार नाही. माझा जीव तुझ्या पायांशी विसावला आहे, आणि हेच सगळ्या लाभांचे खरे ठिकाण आहे, असे माझ्या मनात ठसले आहे ॥१॥ ॥धृ.॥ माझ्याकडे जर काही भांडवल असेल, तर ती फक्त श्रद्धाच आहे. मी जो झालो तो निश्चयाने तुझा दास झालो. मी आता मागचे बघत नाही, फक्त पुढे सेवेचीच ओढ आहे ॥२॥ जे काही माझ्याकडे होते ते सगळे तुला अर्पण केले, माझा 'मी-माझे'पणाचा गर्व मोडून टाकला. वेळी-अवेळी हर क्षण जणू एक उत्सवच वाटतो आहे, कारण तुझी कृपा मिळेल असा विश्वास दाटला आहे ॥३॥ जगात अगणित व्यवहार चालतात, त्यातले मला काहीच कळत नाही. पण एवढेच समाधान आहे, की नफा-तोटा याचा माझ्या मनाला काही स्पर्शच होत नाही ॥४॥ मी काम करूनही संसाराला चिकटत नाही, माझे मन या पसाऱ्यापासून वेगळे राखले आहे. माझ्या मनातली खरी तळमळ हीच आहे, आणि माझ्या मूळ बीजाचा पाया कुठल्याही आघातापासून दूर, सुरक्षित आहे ॥५॥ मी अनेक मतांपासून वेगळा राहून पवित्र, निर्मळ राहिलो आहे. तुझ्या त्या बैठ्या, सुंदर रूपाची ओढ माझ्या मनात आहे. तुकाराम म्हणतात, तेच रूप मी माझ्या डोळ्यांत साठवून ठेवले आहे ॥६॥