तुळसीमाळा घालुनी कंठीं । उभा विटेवरी जगजेठी । अवलोकोनि पुंडलीका दृष्टी । असे भीमातटीं पंढरीराय ॥१॥ भुक्तिमुक्ति जयाच्या कामारी । रिद्धिसिद्धि वोळगती द्वारीं । सुदर्शन घरटी करी । काळ कांपे दुरी धाकें तया ॥२॥ जगज़ननी असे वाम भागीं । भीमकी शोभली अर्धांगी । जैसी विद्युल्लता झळके मेघीं । दर्शनें भंगी महा दोष ॥३॥ सुखसागर परमानंदु । गोपीगोपाळां गोधनां छंदु । पक्षिश्वापदां जयाचा वेधु । वाहे गोविंदु पांवा छंदें ॥४॥ मुखमंडित चतुर्भुजा । मनमोहन गरुडध्वजा । तुका ह्मणे स्वामी माझा । पावे भक्तिकाजा लवलाहीं ॥५॥

गळ्यात तुळशीची माळ घालून, विटेवर उभा असलेला हा जगजेठी, पुंडलिकाकडे प्रेमाने पाहत, भीमा नदीच्या तीरावर पंढरीराय उभा आहे ॥१॥ भुक्ती आणि मुक्ती ज्याच्या दासी आहेत, ऋद्धी-सिद्धी ज्याच्या दारात सेवेला हजर असतात, सुदर्शनचक्र ज्याच्याभोवती फेऱ्या घालते, आणि ज्याच्या धाकाने काळसुद्धा दूर थरथरतो ॥२॥ त्याच्या डाव्या बाजूला जगज्जननी रखुमाई शोभून दिसते, ढगांत जशी वीज चमकावी तशी भीमकी त्याच्या अर्ध्या अंगावर शोभते. तिच्या दर्शनानेच मोठमोठी पापे नाहीशी होतात ॥३॥ तो सुखाचा सागर आहे, परम आनंदस्वरूप आहे. गोपी-गोपाळ आणि गाई-गुरांचा तो लाडका आहे, पशु-पक्ष्यांनाही त्याची ओढ लागते, आणि तो गोविंद तालासुरात बासरी वाजवतो ॥४॥ त्याचे मुख तेजस्वी आहे, त्याला चार हात आहेत, तो मन मोहून टाकणारा, गरुडध्वज धारण करणारा आहे. तुकाराम म्हणतात, माझा हा स्वामी भक्तांच्या मदतीला त्वरित धावून येतो ॥५॥