हातींचे न संडावें देवें । शरण आलों जीवें भावें । आपुलें ऐसें ह्मणावें । करितों जीवें निंबळोण ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ बैसतां संतांचे पंगती । कळों आलें कमळापती । आपुलीं कोणी च नव्हती । निश्चय चित्तीं दृढ जाला ॥२॥ येती तुझिया भजना आड । दाविती प्रपंचाचे कोड । कनिष्ठीं रुचि ठेऊनि गोड । देखत नाड कळतसे ॥३॥ मरती मेलीं नेणों किती । तो चि लाभ तयाचे संगती । ह्मणोनि येतों काकुलती । धीर तो वित्तीं दृढ द्यावा ॥४॥ सुखें निदोत हे जन । न करीं तयांशीं वचन । आदिपिता तूं नारायण । जोडी चरण तुमचे तें ॥५॥ आपलें आपण न करूं हित । करूं हें प्रमाण संचित । तरी मी नष्ट चि पतित । तुका ह्मणे मज संत हांसती ॥६॥

देवा, हातात आलेल्याला सोडू नकोस, मी मनोभावे तुला शरण आलो आहे. मला आपला म्हण, मी माझा जीव ओवाळून टाकतो आहे ॥१॥ ॥धृ.॥ संतांच्या पंगतीत बसल्यावर मला कळून चुकले, हे कमळापती, की खरे तर आपले असे इथे कोणीच नाही. हा निश्चय आता मनात पक्का झाला आहे ॥२॥ जे लोक तुझ्या भजनात अडथळा आणतात, ते संसाराची गोड भुरळ दाखवतात. क्षुद्र गोष्टींमध्ये गोडी ठेवल्यामुळे होणारे नुकसान आता स्पष्ट दिसते आहे ॥३॥ अशा संगतीत किती जण मरून गेले याची गणतीच नाही, आणि तोच त्या संगतीचा खरा 'लाभ' असतो. म्हणून मी कळवळून विनंती करतो - माझ्या मनाला ठाम धीर दे ॥४॥ हे जग आपल्याच सुखात मग्न राहो, मी त्यांच्याशी वाद घालणार नाही. हे आदिपित्या नारायणा, तुझे चरण मिळणे हाच खरा लाभ आहे ॥५॥ मी स्वतःचे हितही स्वतः करू शकत नाही, हेच मी खरे मानून चालतो. तरीही मी नष्ट, पतित असा आहे. तुकाराम म्हणतात, संत माझी थट्टा करतील ॥६॥