बरवें जालें लागलों कारणीं । तुमचे राहिलों चरणीं । फेडीन संतसंगती धणी । गर्जेल गुणीं वैखरी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ न वंचें शरीर सेवेसी । काया वाचा आणि मनेसीं । जालों संताची अंदणी दासी । केला याविशीं निर्धार ॥२॥ जीवनीं राखिला जिव्हाळा । जालों मी मजसीं निराळा । पंचभूतांचा पुतळा । सहज लीळा वर्ततसे ॥३॥ जयाचें जया होईल ठावें । लाहो या साधियेला भावें । ऐसें होतें राखियलें जीवें । येथूनि देवें भोवहुनी ॥४॥ आस निरसली ये खेपे । अवघे पंथ जाले सोपे । तुमचे दीनबंधु कृपें । दुसरें कांपे सत्ताधाकें ॥५॥ अंकिले पणें आनंदरूप । आतळों नये पुण्यपाप । सारूनि ठेविले संकल्प । तुका ह्मणे आपें आप एकाएकीं ॥६॥

बरे झाले, मी एका चांगल्या कारणी लागलो, तुमच्या चरणांशी स्थिर राहिलो. संतांच्या संगतीचे हे ऋण मी फेडीन, आणि माझी वाणी तुझ्या गुणांनी दुमदुमेल ॥१॥ ॥धृ.॥ मी माझे शरीर सेवेपासून वंचित ठेवणार नाही - शरीराने, वाणीने आणि मनानेही. मी संतांचा दास-सेवक झालो आहे, हा निर्धार मी पक्का केला आहे ॥२॥ जगण्यातला खरा जिव्हाळा मी जपून ठेवला आहे, आणि मी माझ्याच अहंकारापासून वेगळा झालो आहे. हे पंचभूतांचे शरीर आपल्या नैसर्गिक लीलेनुसार चालत राहते ॥३॥ ज्याला जे कळायचे ते कळेल, हा लाभ मी भावपूर्वक साधला आहे. देवाने कृपा करून मला इथवर आणून हे जपून ठेवले होते ॥४॥ यावेळी माझी आस पूर्ण झाली, सगळे मार्ग सोपे झाले. तुमच्या दीनबंधु कृपेमुळे, इतर कुठलीही शक्ती आता तुमच्या सत्तेपुढे थरथरते ॥५॥ तुझा अंकित होऊन मी आनंदरूप झालो आहे, आता पाप-पुण्य मला स्पर्शही करू शकत नाहीत. सगळे संकल्प मी बाजूला ठेवले आहेत. तुकाराम म्हणतात, हे सगळे आपोआपच, एकाएकी घडून आले ॥६॥