अवघ्या दशा येणें साधती । मुख्य उपासना सगुणभक्ती । प्रगटे हृदयींची मूर्ती । भावशुद्धि जाणोनियां ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ वीज आणि फळ हरीचें नाम । सकळ पुण्य सकळ धर्म । सकळां कळांचें हें वर्म । निवारी श्रम सकळ ही ॥२॥ जेथें कीर्तन हें नामघोष । करिती निर्लज़ हरीचे दास । सकळ वोथंबले रस । तुटती पाश भवबंधाचे ॥३॥ येती अंगा वसती लक्षणें । अंतरीं देवें धरिलें ठाणें । आपण चि येती तयाचे गुण । जाणें येणें खुंटे वस्तीचे ॥४॥ न लगे सांडावा आश्रम । उपजले कुळींचे धर्म । आणीक न करावे श्रम । एक पुरे नाम विठोबाचें ॥५॥ वेदपुरुष नारायण । योगियांचें ब्रह्म शून्य । मुक्ता आत्मा परिपूर्ण । तुका ह्मणे सगुण भोळ्या आह्यां ॥६॥

या एका उपायाने सगळ्या अवस्था साध्य होतात - मुख्य साधना म्हणजे सगुण भक्ती. मनातला भाव शुद्ध झाला की हृदयातली मूर्ती प्रगट होते ॥१॥ ॥धृ.॥ हरीचे नाम हेच बीज आहे आणि तेच फळही आहे. तेच सगळे पुण्य आहे, तोच सगळा धर्म आहे. सगळ्या कलांचे मर्म त्यातच आहे, आणि ते सगळे कष्ट-श्रम दूर करते ॥२॥ जिथे हरिभक्त बिनधास्तपणे नामाचा गजर करत कीर्तन करतात, तिथे सगळा रसरशीतपणा ओसंडून वाहतो, आणि संसारबंधनाचे पाश तुटून जातात ॥३॥ चांगली लक्षणे शरीरात वास करू लागतात, कारण देवाने मनातच आपले स्थान बनवलेले असते. मग त्याचे गुण आपोआप अंगी येतात, आणि पुनर्जन्माचे येणे-जाणे थांबते ॥४॥ आपला आश्रम सोडायची गरज नाही, कुळाचार सोडायची गरज नाही. आणखी वेगळे कष्ट करायचीही गरज नाही - फक्त विठोबाचे नाव तेवढे पुरे आहे ॥५॥ तोच वेदांचा मूळ पुरुष नारायण आहे, योग्यांचे निर्गुण-निराकार ब्रह्म आहे, आणि मुक्त, परिपूर्ण आत्माही तोच आहे. तुकाराम म्हणतात, आम्हा भोळ्या भक्तांसाठी मात्र तो सगुण रूपातच आहे ॥६॥