आतां येणें बळें पंढरीनाथ । जवळी राहिला तिष्ठत । पाहातां न कळे जयाचा अंत । तो चि हृदयांत घालूं आतां ॥१॥ विसरोनि आपुला देहपणभाव । नामें चि भुलविला पंढरीराव । न विचारी याती कुळ नांव । लागावया पाव संतांचे ॥२॥ बरें वर्म आलें आमुचिया हातां । हिंडावे धुंडावें न लगतां । होय अविनाश सहकारी दाता । चतुर्भुज संता परि धाकें ॥३॥ होय आवडी सानें थोर । रूप सुंदर मनोहर । भक्तिप्रिय लोभापर । करी आदर याचकपणें ॥४॥ तें वर्म आलें आमुच्या हाता । ह्मणोनि शरण निघालीं संतां । तुका ह्मणे पंढरीनाथा । न सोडीं आतां जीवें भावें ॥५॥

आता याच बळावर पंढरीनाथ माझ्याजवळ येऊन उभा राहिला आहे. त्याचा अंत (खोली) कळत नाही, तरी आता त्यालाच मी हृदयात साठवून घेतो ॥१॥ आपला देहभाव विसरून, केवळ नामानेच पंढरीराव भुलून येतो. संतांच्या पायाशी पोहोचण्यासाठी तो जात-कूळ-नाव काहीही विचारत नाही ॥२॥ हे रहस्य आमच्या हाती चांगले लागले आहे - इकडे-तिकडे शोधाशोध करायची गरजच नाही. तो अविनाशी, सहाय्य करणारा दाता आहे, चतुर्भुज रूपात संतांना काहीशा विस्मयाने दिसतो ॥३॥ तो प्रेमाने कधी लहान तर कधी मोठा होतो, त्याचे रूप सुंदर आणि मनमोहक आहे. तो भक्तीवर प्रेम करणारा आहे, लोभापलीकडचा आहे, आणि भिकाऱ्यासारखा नम्रपणे याचना करणाऱ्यालाही आदराने वागवतो ॥४॥ हे रहस्य आमच्या हाती लागले, म्हणून संतांनी त्याला शरण जाण्याचा मार्ग धरला. तुकाराम म्हणतात, हे पंढरीनाथा, आता मी हे चरण जिवाभावाने सोडणार नाही ॥५॥