तरि म्यां आळवावें कोणा । कोण हे पुरवील वासना । तुजवांचूनि नारायणा । लावीं स्तना कृपावंतें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आपुला न विचारीं सिण । न धरीं अंगसंगें भिन्न । अंगीकारिलें राखें दीन । देई जीवदान आवडीचें ॥२॥ माझिया मनासि हे आस । नित्य सेवावा ब्रह्मरस । अखंड चरणींचा वास । पुरवीं आस याचकाची ॥३॥ माझिया संचिताचा ठेवा । तेणें हे वाट दाविली देवा । एवढ्या आदराचा हेवा । मागें सेवादान आवडीने ॥४॥ आळवीन करुणावचनीं । आणीक गोड न लगे मनीं । निद्रा जागृती आणि स्वप्नीं । धरिलें ध्यानीं मनीं रूप ॥५॥ आतां भेट न भेटतां आहे । किंवा नाहीं ऐसें विचारूनि पाहें । लागला झरा अखंड आहे । तुका ह्मणे साह्ये केलें अंतरीं ॥६॥

मग मी कोणाची विनवणी करू? माझी इच्छा दुसरे कोण पुरवणार? हे नारायणा, तुझ्याशिवाय कोणी नाही. हे कृपावंता, मला स्तनपान करव (मला आपल्या मायेने जवळ घे) ॥१॥ ॥धृ.॥ माझ्यासाठी कष्ट पडतील याचा विचार करू नकोस, मला जवळचा असूनही परका समजू नकोस. मला स्वीकारून या दीनाचे रक्षण कर, आणि प्रेमाने मला जीवदान दे ॥२॥ माझ्या मनाला ही आस लागली आहे, की रोज ब्रह्मरसाचे सेवन करावे, तुझ्या चरणांशी अखंड वास्तव्य असावे. या याचकाची ही इच्छा पूर्ण कर ॥३॥ माझ्या पूर्वसंचिताचाच हा ठेवा होता, त्यामुळेच देवा, तू ही वाट दाखवलीस. एवढाच आदराचा हव्यास आहे - प्रेमाने तुझी सेवा करण्याची संधी मागतो ॥४॥ मी कळवळून विनवणी करीन, मनाला दुसरे काहीही गोड लागणार नाही. झोपेत, जागेपणी आणि स्वप्नातही तुझेच रूप मी मनात, ध्यानात धरून ठेवले आहे ॥५॥ आता भेट होवो अथवा न होवो, हे नीट विचार करून पाहतो. पण अंतरीचा हा झरा मात्र अखंड वाहतो आहे. तुकाराम म्हणतात, हीच माझ्या मनाला साथ आहे ॥६॥