दास्य करी दासांचें । उणें न साहे तयांचें । वाढिलें ठायींचें । भाणें टाकोनियां धांवे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ऐसा कृपेचा सागर । विटे उभा कटीं कर । सर्वस्वें उदार । भक्‍तांलागीं प्रगटे ॥२॥ हृदयीं श्रीवत्सलांछन । मिरवी भक्‍तांचें भूषण । नाहीं तयाचा सीण । सुख धरिलें लाथेचें ॥३॥ सत्यभामा दान करी । उजुर नाहीं अंगीकारी । सेवकाच्या शिरीं । धरूनि चाळे पादुका ॥४॥ राखे दारवंटा वळीचा । सारथी जाला अर्जुनाचा । दास सेवकांचा । होय साचा अंकित ॥५॥ भिडेनें न बोलवें पुंडलिकाशीं । उभा मर्यादा पाठींशीं । तुका ह्मणे ऐसी । कां रे न भजा माउली ॥६॥

देव आपल्या दासांची सेवा करतो, त्यांची जराशीही उणीव त्याला सहन होत नाही. समोर वाढलेले ताट तसेच टाकून तो भक्तांच्या मदतीला धावतो ॥१॥ ॥धृ.॥ असा हा कृपेचा सागर विटेवर, कमरेवर हात ठेवून उभा आहे. तो सर्वस्वाने उदार आहे, आणि भक्तांसाठीच प्रगट होतो ॥२॥ त्याच्या हृदयावर श्रीवत्साचे चिन्ह आहे, तो भक्तांचे नावच आपला अलंकार मानून मिरवतो. त्याला कधी शीण वाटत नाही, उलट भृगुऋषींच्या लाथेचेही त्याला सुख वाटले ॥३॥ सत्यभामेने संपत्तीचे दान केले, तरी तो कुठलाही आक्षेप न घेता ते स्वीकारतो. आपल्या सेवकाच्या डोक्यावर तो स्वतः त्याच्या पादुका धरून चालतो ॥४॥ तो बळीराजाच्या दाराचा राखणदार बनून राहतो, अर्जुनाचा सारथी होतो. तो आपल्या सेवकांचा खराखुरा, प्रामाणिक अंकित दास बनतो ॥५॥ लाजेने तो पुंडलिकाशी बोलूही शकत नाही, मर्यादा राखत त्याच्या मागे उभा राहतो. तुकाराम म्हणतात, अशा या माउलीला तुम्ही का भजत नाही? ॥६॥