हरि तैसे हरीचे दास । नाहीं तयां भय मोह चिंता आस । होउनि राहाती उदास । बळकट कांस भक्तीची ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ धरूनि पाय त्यजिलें जन । न लगे मान मृत्तिकाधन । कंठीं नाम अमृताचे पान । न लगे आन ऐसें जालें ॥२॥ वाव तरी उदंड च पोटीं । धीर सिंधु ऐसे जगजेठी । कामक्रोधा न सुटे मिठी । गिऱ्हे तरी वेठीं रावविती ॥३॥ बळें तरि नागवती काळा । लीन तरि सकळांच्या तळा । उदार देहासी सकळा । जाणोनि कळा सर्व नेणते ॥४॥ संसार तो तयांचा दास । मोक्ष तें पाहातसे वास । रिद्धिसिद्धि देशवटा त्रास । न शिवति यास वैष्णवजन ॥५॥ जन्ममृत्युस्वप्नांसारिखें । आप त्यां न दिसे पारखें । तुका ह्मणे अखंडित सुखें । वाणी वदे मुखें प्रेमामृताची ॥६॥

जसा हरी, तसेच हरीचे भक्तही असतात. त्यांना भीती, मोह, काळजी किंवा हाव काहीच नसते. ते संसारापासून विरक्त राहतात, आणि भक्तीचा आधार घट्ट धरून ठेवतात ॥१॥ ॥धृ.॥ देवाचे पाय धरून त्यांनी जग सोडले आहे, त्यांना मानसन्मान किंवा पैशाअडक्याची पर्वा नाही. कंठात नामाच्या अमृताचे सेवन चालू असते, त्यांना दुसरे काहीच नको असते ॥२॥ त्यांच्या मनात कितीही विशाल समाधान असले, तरी ते जगजेठीसारखे सागराइतके धीरगंभीर असतात. काम-क्रोधाशी लढण्याची त्यांची पकड कधी सैल होत नाही, या वासनांना ते बंधकासारखे ताब्यात ठेवतात ॥३॥ ते बलाढ्य असल्याने काळालाही जिंकतात, तरी नम्रतेने सगळ्यांच्या पायाशी राहतात. ते आपले संपूर्ण शरीरच उदारपणे अर्पण करतात. सर्व कला जाणूनही ते अजाणासारखे, निरहंकारी राहतात ॥४॥ संसार हा त्यांचा दास बनतो, आणि मोक्षच त्यांची वाट पाहत राहतो. ऋद्धी-सिद्धी यांना ते हद्दपार करतात, वैष्णवजन त्यांना स्पर्शही करू देत नाहीत ॥५॥ जन्म-मृत्यू त्यांना स्वप्नासारखे भासतात, आणि स्वतःचा आत्माही त्यांना वेगळा वाटत नाही. तुकाराम म्हणतात, ते सतत आनंदात राहून मुखाने प्रेमामृताची वाणीच बोलतात ॥६॥