जंव हें सकळ सिद्ध आहे । हात चालावया पाय । तंव तूं आपुलें स्वहित पाहें । तीर्थयात्रे जाय चुकों नको ॥१॥ जंव काळ असे दुरी ठेला । तंव तूं हरिगुण गाय आइक वहिला । मनीं भाव धरूनि भला । न वंचे त्याला चुको नको ॥२॥ जोडोनि धन न घलीं माती । ब्रह्मवृंदें पूजन यती । सत्य आचरण दया भूतीं । करीं सांगाती चुकों नको ॥३॥ दशा यौवन वानली अंगीं । पांगिला नव्हे विषयसंगीं । काम क्रोध लोभ मोह त्यागीं । राहें संतसंगीं चुको नको ॥४॥ मग तेथें न चले कांहीं । सत्ता संपदा राहेल ठायींच्या ठायीं । पुढें संचित जाईल ग्वाही । तुका ह्मणे ते ही यमआज्ञा ॥५॥

जोपर्यंत हे सगळे धड-धाकट आहे - हात, चालण्यासाठी पाय - तोपर्यंत तू आपले खरे हित बघून घे. तीर्थयात्रेला जा, ही संधी चुकवू नकोस ॥१॥ जोपर्यंत मृत्यू अजून दूर आहे, तोपर्यंत लवकरात लवकर हरीचे गुणगान गा आणि ऐक. मनात चांगला भाव धरून, त्याला चुकवू नकोस, ही संधी वाया घालवू नकोस ॥२॥ कमावलेले धन मातीत गाडून ठेवू नकोस, ब्राह्मण आणि साधू-यतींची पूजा कर. खरे वर्तन ठेव, सर्व प्राण्यांवर दया कर, हेच तुझे खरे सोबती बनव, हे चुकवू नकोस ॥३॥ शरीरात तारुण्याची अवस्था भरात असताना, विषयांच्या संगतीत अडकून पडू नकोस. काम, क्रोध, लोभ, मोह यांचा त्याग कर, संतांच्या संगतीत राहा, हे चुकवू नकोस ॥४॥ मग शेवटच्या क्षणी यातले काहीच उपयोगी पडणार नाही. सत्ता आणि संपत्ती जिथल्या तिथेच राहून जातील, पुढे फक्त तुझे संचित कर्मच साक्षीला उभे राहील. तुकाराम म्हणतात, ही तर यमाचीच आज्ञा आहे ॥५॥