इतुलें करीं भलत्या परी । परद्रव्य परनारी । सांडुनि अभिलाष अंतरीं । वर्ते वेव्हारीं सुखरूप ॥ १ ॥ न करीं दंभाचा सायास । शांती राहें बहुवस । जिव्हे सेवी सुगंधरस । न करीं आळस रामनामीं ॥ २ ॥ जनमित्र होई सकळांचा । अनुभव न बोलावी वाचा । संग न धरावा दुर्जनाचा । करीं संतांचा सायास ॥ ३ ॥ करिसी देवाविण आस । अवघी होईल निरास । तृष्णा वाढविसी बहुवस । कधीं सुखास न पवसी ॥ ४ ॥ धरूनि विश्वास करीं धीर । करितां देव हा चि निर्धार । तयाचा वाहे योगक्षेमभार । नाहीं अंतर तुका ह्मणे ॥ ५ ॥

एवढं तरी कर, कशाही मार्गाने कर — परक्याचं धन आणि परक्याची स्त्री यांची मनातली इच्छा सोडून दे, आणि व्यवहारात सुखाने, नीट वाग. ढोंगासाठी खटपट करू नकोस, मनात खूप शांती ठेव; जिभेने रामनामाचा गोड रस चाख, आणि रामनाम घेण्यात आळस करू नकोस. सगळ्यांचा मित्र हो, आपले अनुभव उगीच वाचेने बडबडत सांगू नकोस; दुर्जनांची संगत धरू नकोस, संतांच्या सहवासासाठी प्रयत्न कर. जर देवाशिवाय दुसरी काही आशा धरशील, तर ती सगळी शेवटी निराशाच ठरेल; लोभ जर वाढवत राहिलास, तर सुख कधीच मिळणार नाही. विश्वास ठेवून धीर धर, आणि फक्त देवावरच भरवसा ठेव असा निश्चय कर — तुझी काळजी घेण्याची जबाबदारी तोच उचलतो, त्याच्यात आणि तुझ्यात काही अंतर नाही, असं तुकाराम म्हणतात.