विठ्ठल भीमातीरवासी । विठ्ठल पंढरीनिवासी । विठ्ठल पुंडलिकापासीं । कृपादानाविसीं उदार ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ विठ्ठल स्मरणा कोंवळा । विठ्ठल गौरवीं आगळा । आधार ब्रह्मांडा सकळा । विठ्ठल लीळाविग्रही ॥ २ ॥ उभा चि परी न मनी सीण । नाहीं उद्धरितां भिन्न । समर्थाचे घरीं एक अन्न । आर्तभूता क्षणोक्षणा सांभाळी ॥ ३ ॥ रुचीचे प्रकार । आणिताती आदरें । कोठें ही न पडे अंतर । थोरां थोर धाकुट्यां धाकुटा ॥ ४ ॥ करितां बळ धरितां नये । झोंबतां डोळे मनें च होय । आपुल्या उद्देशाची सोय । जाणे हृदयनिवासी ॥ ५ ॥ पान्हा तरी आल्या अंतर तेथें । तों नाहीं भरिलें रिते । करितों सेवन आहतें । तुका ह्मणे चित्तें चित्त मेळवूनी ॥ ६ ॥

विठ्ठल भीमा नदीच्या तीरावर राहणारा आहे, विठ्ठल पंढरीत वस्ती करून आहे, विठ्ठल पुंडलिकाजवळ आहे — कृपा आणि दान देण्यात तो फार उदार आहे. विठ्ठलाचं स्मरण करणं अगदी सोपं आणि कोमल आहे; कीर्तीत विठ्ठल सर्वांहून वेगळा आणि श्रेष्ठ आहे; तोच सगळ्या ब्रह्मांडाचा आधार आहे; विठ्ठल स्वतः दिव्य लीलांचं मूर्तिमंत रूप आहे. तो उभा राहतो, पण त्याला कसलाच शीण वाटत नाही; तो उद्धार करताना कुणातही भेदभाव करत नाही; श्रीमंताच्या घरी एकच अन्न असलं तरी तो पीडित जीवांची प्रत्येक क्षणी काळजी घेतो. निरनिराळ्या चविष्ट गोष्टी लोक त्याच्यासाठी आदराने आणतात; कुठेही तो फरक करत नाही — मोठ्यांसाठी तो मोठा आणि लहानांसाठी तो लहान होतो. त्याला जबरदस्तीने धरता येत नाही; पण नुसत्या डोळ्यांनी आणि मनाने त्याच्याकडे ओढ घेतली की तो सहज मिळतो; आपलं मन कशासाठी झुरतंय हे तो हृदयात राहणाराच जाणतो. आईचा पान्हा जसा बाळ जवळ नसतानाही आटत नाही, तसा तोही कधी उणा पडत नाही; मी माझं मन त्याच्या मनाशी जोडून त्याची निरंतर सेवा करत राहतो, असं तुकाराम म्हणतात.