ताप हें हरण श्रीमुख । हरी भवरोगा ऐसें दुःख । अवलोकितां उपजे सुख । उभें सन्मुख दृष्टीपुढे ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ न पुरे डोळियांची धणी । सखोल कृपेची च खाणी । स्तवितां न पुरे वेदवाणी । तो हा समचरणी कृपानिधी ॥ २ ॥ रामकृष्णध्यान वामननारसिंहीं । उग्र आणि सौम्य कांहीं च नाहीं । सांपडे भरलीये वाही । भाव शुद्ध पाहीं याचें भातुरकें ॥ ३ ॥ गुणगंभीर चतुर सुजाण । शूर धीर उदार नारायण । व्यापक तरी त्रिभुवन । मनमोहन लावण्य हें ॥ ४ ॥ ठाण हें साजिरें सुंदर । अविनाश अविकार । अनंत आणि अपार । तो हा कटीं कर धरिताहे ॥ ५ ॥ जयाची वाणी सुमनमाळा । परमामृतजिव्हाळा । अनंता अंगीं अनंत कळा । तुका जवळा चरणसेवक ॥ ६ ॥

त्याचं मुखच सगळा त्रास हरण करतं, संसाराच्या रोगासारखं दुःख तेच दूर करतं; त्याला नुसतं पाहिलं तरी सुख निर्माण होतं — तो असा नजरेसमोर सामोरा उभा आहे. त्याला पाहून डोळ्यांची तृप्तीच होत नाही, तो कृपेची खोल खाणच आहे; त्याची स्तुती करायला वेदवाणीही अपुरी पडते — असा हा समचरण कृपेचा साठा आहे. राम-कृष्णाचं ध्यान असो, वामन-नरसिंहाचं रूप असो, त्यात उग्र आणि सौम्य असा भेदच नाही; ज्याचा भाव शुद्ध असतो त्यालाच त्याच्या या कौशल्याचा अनुभव पुरेपूर मिळतो. तो गुणांनी गंभीर, चतुर, सुजाण आहे; शूर, धीरगंभीर, उदार असा नारायण आहे; तो तिन्ही लोकांत व्यापून आहे, आणि हे त्याचं सौंदर्य मनाला मोहवणारं आहे. त्याची उभी ठेवण किती रेखीव आणि सुंदर आहे — तो कधीही नाश न पावणारा, कधीही न बदलणारा, अनंत आणि अपार आहे; असा हा कमरेवर हात ठेवून उभा आहे. ज्याची वाणी फुलांच्या माळेसारखी गोड आहे, जो परम अमृताचा जिव्हाळा आहे, ज्याच्या अंगोपांगी अगणित कला भरलेल्या आहेत — तुकाराम म्हणतात, त्याच्या चरणांशी असलेला मी एक साधा सेवक आहे.