उभा देखिला भीमातीरीं । कर मिरवले कटावरी । पाउलें तरी सम चि साजिरीं । नाम तरी अनंत अतिगोड ॥ १ ॥ शंखचक्रांकित भूषणें । जडितमेखळा चिद्रत्नें । पीतांबर उटी शोभे गोरेपणें । लोपलीं तेणें रवितेजें ॥ २ ॥ श्रवणीं कुंडळें देती ढाळ । दशांगुळीं मुद्रिका माळ । दंतओळी हिरे झळाळ । मुख निर्मळ सुखरासी ॥ ३ ॥ कडीं कडदोरा वांकी वेळा । बाहीं बाहुवटे पदक गळां । मृगनाभी रेखिला टिळा । लवती डोळां विद्युल्लता ॥ ४ ॥ सुंदरपणाची साम्यता । काय वर्णू ते पावे आतां । तुकयाबंधु ह्मणे रे अच्युता । धन्य ते मातापिता प्रसवली ॥ ५ ॥

भीमेच्या तीरावर तो उभा असलेला दिसला — हात कमरेवर ठेवलेले, पावलं अगदी सम आणि रेखीव, आणि त्याचं नाव तर अत्यंत गोड व अगणित महिमेचं आहे. अंगावर शंख-चक्रांकित अलंकार, रत्नजडित करदोडा, पीतांबर आणि उटी अंगावर गौरवर्णावर इतकी शोभून दिसते की त्यापुढे सूर्याचं तेजही फिकं पडावं. कानांत कुंडलं झळकतात, दहा बोटांत अंगठ्यांची रांग आहे, दातांची रांग हिऱ्यांसारखी चमकते, मुख अगदी निर्मळ आणि सुखाची रास आहे. कमरेला कडदोरा-वांकी, दंडावर बाहुवटे, गळ्यात पदक, कस्तुरीचा टिळा कपाळावर रेखलेला, आणि डोळे लवताना जणू वीज लखलखावी तसे चमकतात. या सौंदर्याला तोड नाही — त्याचं वर्णन तरी आता मी कसं करू? तुकयाबंधु म्हणतात, हे अच्युता, ज्या मातापित्यांनी तुला जन्म दिला ते खरोखर धन्य होत.