एक मागणें हृषीकेशी । चित्त द्यावें सांगतों वचनासी । मज अंतर तुझ्या चरणासी । न पडे ऐसी कृपा करीं ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ नको दुजी बुद्धि आणीक । रिद्धिसिद्धी परलोक । तूं स्वामी मी सेवक । खंडणा नको करूं ऐसी ॥ २ ॥ मना येईल तो जन्म देंई । भलते कुळीं भलते ठायीं । तें मी सांकडे घालीत नाहीं । हृदयींहुनीं तूं न वर्जे ॥ ३ ॥ इतुलें करीं भलत्या परी । भलत्या भावें तुझे द्वारीं । राहेन दास होऊनि कामारी । वदो वैखरी नित्य नाम ॥ ४ ॥ नको विचारू दुसरें आतां । शरण आलों जी पंढरीनाथा । तुकयाबंधु ह्मणे रे अच्युता । आहेसि तूं दाता दानशूर ॥ ५ ॥

हे हृषीकेशा, एकच मागणं आहे, नीट लक्ष देऊन ऐक, मी तुला शब्दांत विनंती करतो — तुझ्या चरणांपासून माझं अंतर कधीच पडू न देण्याची कृपा कर. मला दुसरी काही बुद्धी नको — ऋद्धी-सिद्धी नको, परलोकही नको; तू स्वामी आणि मी सेवक — हे नातं कधीही तोडू नकोस. तुला वाटेल तो जन्म दे, कोणत्याही कुळात, कोणत्याही ठिकाणी दे — त्याची मला तक्रार नाही; फक्त माझ्या हृदयातून तू कधी दूर जाऊ नकोस. एवढं तरी कर, कोणत्याही प्रकारे कर — कोणत्याही भावाने तुझ्या दारी मी राहीन, अगदी दासाचा दास होऊन राहीन; फक्त माझ्या वाणीने सतत तुझं नाव उच्चारलं जाऊ दे. आता दुसरा विचार नको — हे पंढरीनाथा, मी तुला शरण आलो आहे; तुकयाबंधु म्हणतात, हे अच्युता, तू खरोखर उदार आणि दानशूर आहेस.