कई देखतां होईन डोळीं । सकळां भूतीं मूर्ति सांवळी । जीवा नांव भूमंडळीं । जळीं स्थळीं काष्ठी पाषाणीं ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ ऐसा कृपा करील नारायण । जीव जगाचा होईन । प्रेमसागरीं बुडईन । होईल स्नान अनुतापीं ॥ २ ॥ ऐसा कई येईन दैवास । दृश्य नासोनि जाईल आस । सदा संतचरणीं देहाचा वास । सेवीन शेष धणीवरी ॥ ३ ॥ कंई नवसा येतील अंकुर । सुखा नाहींसा होईल पार । अमृत तें पृथ्वीजळ सागर । वाहाती पूर आनंदाचे ॥ ४ ॥ प्रसन्न दया क्षमा शांति । कईं नवविधा होईल भक्ति । भोगीन वैराग्यसंपत्ति । मनोरथ कळती तईं पुरले ॥ ५ ॥ तुकयाबंधु ह्मणे सांग । नव्हे तुजविण निरसेना पांग । ह्मणोनि घातलें साष्टांग । पांडुरंगा वरी चरणा ॥ ६ ॥

कधी असं होईल की मी डोळ्यांनी पाहीन आणि सर्व प्राणिमात्रांत तीच सावळी मूर्ती मला दिसेल — पाण्यात, जमिनीवर, लाकडात, दगडात, सगळीकडे जीवाचं नावच त्या मूर्तीचं दिसेल. नारायण अशी कृपा करील का, की मी सगळ्या जगाचा जीव होऊन जाईन, प्रेमाच्या सागरात बुडून जाईन, आणि पश्चात्तापाच्या स्नानाने शुद्ध होईन. असं भाग्य मला कधी लाभेल, की हे दिसणारं जग विरघळून जाईल आणि त्याची ओढच राहणार नाही; सदैव संतांच्या चरणांशी माझ्या देहाचा निवास असेल, आणि त्यांचं उरलेलं मी पोटभर सेवन करीन. कधी नवसाला असे अंकुर फुटतील, की सुखाला अंतच उरणार नाही; जणू पृथ्वीवरचं पाणी अमृतच होऊन जाईल आणि आनंदाचे पूर वाहू लागतील. प्रसन्नता, दया, क्षमा, शांती — असे नऊ प्रकारचे भक्तीचे रंग माझ्यात कधी उमटतील? वैराग्याची संपत्ती मी कधी उपभोगीन? तेव्हाच माझे सगळे मनोरथ पुरे झाले असं म्हणता येईल. तुकयाबंधु म्हणतात, थोडक्यात एवढंच सांगतो — तुझ्याशिवाय माझी ही ओढ कधीच शमणार नाही; म्हणूनच मी पांडुरंगाच्या चरणांवर लोटांगण घातलं आहे.