तूं वळिया शिरोमणी । आहेसि माजी ये त्रिभुवनी । रिघालों पाठी तुझी ह्मणउनी । आतां करीन मी असेल तें ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ तूं देवा प्रतापदिनकर । सुरा असुरांचा सुर । महावीरां वीर धनुर्धर । मी तों पामर काय तेथें ॥ २ ॥ कृपासिंधु दीनवत्सल । फोडिली देवाची बंदशाळ । संहारूनि राक्षसदळ । शरणागत राजीं स्थापिला ॥ ३ ॥ उपक्रम करावा बहुत । तरी तूं जाणसी धर्मनीत । उचित काय तें अनुचित । राखें शरणागत आलों आतां ॥ ४ ॥ किती म्यां काय विनवावें । शरण आलों जीवें भावें । तुकयाबंधु ह्मणे करावें । क्षेम अवघें येणें काळें ॥ ५ ॥

तू सामर्थ्यवानांमध्ये शिरोमणी आहेस, या तिन्ही लोकांत तूच श्रेष्ठ आहेस; मी तुझ्या मागे लागलो आहे म्हणून आता तू म्हणशील तेच मी करीन. तू प्रतापाने सूर्यासारखा तेजस्वी आहेस, देवांचाही देव आहेस, मोठमोठ्या वीरांतला धनुर्धर वीर आहेस — त्यापुढे मी पामर काय आहे? तू कृपेचा सागर आहेस, दीनांवर प्रेम करणारा आहेस; तू देवांची बंदिशाळा फोडलीस, राक्षसांचं सैन्य नष्ट केलंस आणि शरण आलेल्याला राज्यावर बसवलंस. यासाठी खूप प्रयत्न करावे लागतील, पण योग्य काय आणि अयोग्य काय हे तुलाच माहीत आहे — मी आता शरण आलो आहे, माझं रक्षण कर. मी किती आणि काय विनवणी करू? मी जिवेभावे तुला शरण आलो आहे; तुकयाबंधु म्हणतात, आता माझं सगळं हित-कल्याण याच वेळी करून टाक.