काय काय करितों या मना । परी नाइके नारायणा । करूं नये त्याची करी विवंचना । पतना नेऊं आदरिलें ॥ १ ॥ भळतिया सर्वे घांवे सैराट । वाट आडवाट दरे दरकुट । न विचारी कुडें कांहीं कपट । घात बळकट मांडियेला ॥ २ ॥ न पुरती भ्रमणा दाही दिशा । सप्त ही पाताळ आकाशांत घाली उडी बळे चि देखोनि फांसा । केलों या देशा पाहुणा ॥ ३ ॥ चेतवूनि इंद्रियें सकळ । आशा तृष्णा कल्पना काम क्रोध काळ । दुराविली शुद्ध बुद्धि केली राळ । ऐसें चांडाळ अनिवार हें ॥ ४ ॥ आतां काय ऐसें करावें यासी । बहु जाचिलों केलों कासाविसी । तुकयाबंधु ह्मणे हृषीकेशी । धांव मज ऐसी परी जाली ॥ ५ ॥

मी या मनाचं काय काय करू, पण ते काही केल्या नारायणाचं ऐकतच नाही; जे करू नये त्याचाच विचार हे मन करत राहतं, आणि स्वतःला विनाशाकडे नेण्याचाच उद्योग यानं मांडला आहे. हे मन वाट्टेल तसं सैरावैरा धावत सुटतं — वाट असो वा आडवाट, दरी-खोरं असो — काहीही न पाहता, कसलाही विचार न करता हे कपटच करत राहतं आणि मोठा घात घडवून आणतं. दाही दिशांत भटकूनही याचं समाधान होत नाही, सातही पाताळांत आणि आकाशातही उड्या मारत फिरतं; स्वतःच फासात अडकून हे जग म्हणजे नुसतं एक क्षणिक पाहुणचाराचं ठिकाण करून टाकलंय. सगळ्या इंद्रियांना चेतवून, आशा, तृष्णा, कल्पना, काम, क्रोध आणि मृत्यूच्या भयाने यानं शुद्ध बुद्धीची पार राख करून टाकली — असं हे मन म्हणजे अनावर चांडाळच आहे. आता याचं काय करावं? यानं मला खूप छळलं, अगदी जीव कासावीस करून टाकला; तुकयाबंधु म्हणतात, हे हृषीकेशा, अशी माझी अवस्था झाली आहे, आता धावून ये.