काय खावें आतां कोणीकडे जावें । गांवांत राहावें कोण्या बळें ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ कोपला पाटील गांवचे हे लोक । आतां घाली भीक कोण मज ॥ २ ॥ आतां येणें चवी सांडिली ह्मणती । निवाडा करिती दिवाणांत ॥ ३ ॥ भल्या लोकीं यास सांगितली मात । केला माझा घात दुर्बळाचा ॥ ४ ॥ तुका ह्मणे याचा संग नव्हे भला । शोधीत विठ्ठला जाऊं आतां ॥ ५ ॥

आता काय खावं, कुठे जावं, कोणत्या बळावर या गावात राहावं, हेच कळत नाही. गावचे पाटील आणि इथले लोक माझ्यावर रागावले आहेत — आता मला भीकही कोण घालणार? आता म्हणतात की याने आपली रीतच सोडली, आणि दिवाणात (पंचायतीत) याचा निवाडा करतात. चांगल्या लोकांनी ही गोष्ट मांडली, पण याने माझ्यासारख्या दुर्बळाचा घातच केला. तुकाराम म्हणतात, याची संगत काही बरी नाही — आता विठ्ठलाचा शोध घेत मी निघून जाईन.