एक प्रेमगुज ऐकें जगजेठी । आठवली गोष्टी सांगतसें ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ एक मृग दोन्ही पाडसांसहित । आनंदें चरत होती वनी ॥ २ ॥ अवचिता तेथें पारधी पावला । घेऊनियां आला श्वानें दोन्ही ॥ ३ ॥ एकीकडे त्याणें चिरिल्या वाघुरा । ठेविलें श्वानपुत्रा एकीकडे ॥ ४ ॥ एकीकडे तेणें वोणवा लाविला । आपण राहिला एकीकडे ॥ ५ ॥ चहूंकडोनियां मृगें वेढियेलीं । स्मरों तें लागलीं नाम तुझें ॥ ६ ॥ रामा कृष्णा हरी गोविंदा केशवा । देवाचिया देवा पावें आतां ॥ ७ ॥ कोण रक्षी आतां ऐसिये संकटीं । बापा जगजेठी तुजविण ॥ ८ ॥ आइकोनि तुह्मी तयांचीं वचनें । कृपाअंतःकरणें कळवळिलां ॥ ९ ॥ आज्ञा तये काळीं केली पर्जन्यासी । वेगीं पावकांसी विझवावें ॥ १० ॥ ससे एक तेथें उठवुनी पळविले । तया पाठीं गेली श्वानें दोन्ही ॥ ११ ॥ मृगें चमकोनी सत्वर चाललीं । गोविंदें रक्षिलीं ह्मणोनियां ॥ १२ ॥ ऐसा तूं कृपाळु दयाळु आहेसी । आपुल्या भक्तांसी जीवलग ॥ १३ ॥ ऐसी तुझी कीर्ती जीवीं आवडती । रखुमाईच्या पती तुका ह्मणे ॥ १४ ॥

हे जगजेठी, एक प्रेमाची गोष्ट ऐक — मला आठवलेली एक कथा सांगतो. एक हरिणी आपल्या दोन पाडसांसह आनंदाने रानात चरत होती. अचानक तिथे एक शिकारी आला, त्याने बरोबर दोन कुत्रेही आणले होते. त्याने एका बाजूने जाळी लावली, एका बाजूला कुत्र्यांची पिल्लं ठेवली, आणि दुसऱ्या बाजूला स्वतः वणवा पेटवला. अशा रीतीने त्या हरिणांना चारही बाजूंनी घेरलं. तेव्हा ती हरिणं तुझं नाव स्मरू लागली — 'राम, कृष्णा, हरी, गोविंदा, केशवा, हे देवांच्या देवा, आता आमच्या मदतीला धाव!' अशा या संकटात तुझ्याशिवाय आम्हाला कोण वाचवणार, हे बापा जगजेठी? त्यांची ही आर्त हाक ऐकून तुझं अंतःकरण कळवळलं. तू त्याच क्षणी पावसाला आज्ञा केलीस की लगेच तो वणवा विझवावा. मग एक ससा उठवून पळवला, त्यामागे ती दोन्ही कुत्री धावली; आणि हरिणं चपळाईने सुटून पळाली — अशा रीतीने गोविंदाने त्यांचं रक्षण केलं. असा तू कृपाळू आणि दयाळू आहेस, आपल्या भक्तांसाठी अगदी जिवलग सोबती आहेस. अशी तुझी कीर्ती मनाला फार आवडते — रखुमाईच्या पतीबद्दल तुकाराम असं म्हणतात.