आशाबद्ध वक्ता । धाक श्रोतयाच्या चित्ता ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ वांयां गेलें तें भजन । उभयतां लोभी मन ॥ २ ॥ बहिर्मुख एके ठायीं । तैसें जालें तया दोहीं ॥ ३ ॥ माप तैसी गोणी । तुका ह्मणे रितीं दोन्ही ॥ ४ ॥

जो वक्ता (प्रवचन करणारा) स्वतः काही मिळण्याच्या आशेने बांधलेला असतो, त्याच्या बोलण्याचा प्रभाव ऐकणाऱ्याच्या मनावर पडतच नाही. असं भजन-कीर्तन वायाच जातं, कारण वक्ता आणि श्रोता दोघांचंही मन लोभाने भरलेलं असतं. दोघेही एकाच ठिकाणी परमार्थापासून विन्मुख असतात, दोघांचीही अवस्था सारखीच होते. जशी मापाची गोणी रिकामी, तशीच ही दोघांचीही अवस्था — दोघेही आतून रितेच राहतात, असं तुकाराम म्हणतात.