विठ्ठला रे तूं उदाराचा राव । विठ्ठला तूं जीव या जगाचा ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ विठ्ठला रे तूं उदाराची रासी । विठ्ठला तुजपाशीं सकळसिद्धी ॥ २ ॥ विठ्ठला रे तुझें नाम बहु गोड । विठ्ठला रे कोड पुरविसी ॥ ३ ॥ विठ्ठला रे तुझें श्रीमुख चांगलें । विठ्ठला लाभलें ध्यान मनीं ॥ ४ ॥ विठ्ठला रे वाचे बोला बहुरस । विठ्ठला रे सोस घेतला जीवें ॥ ५ ॥ विठ्ठला रे शोक करीतसे तुका । विठ्ठला तूं ये कां झडकरी ॥ ६ ॥

अरे विठ्ठला, तू उदार लोकांचा राजा आहेस; अरे विठ्ठला, तूच या जगाचा जीव आहेस. अरे विठ्ठला, तू उदारतेची मूर्तिमंत रासच आहेस; अरे विठ्ठला, तुझ्याजवळच सगळ्या सिद्धी वास करतात. अरे विठ्ठला, तुझं नाव किती गोड आहे; अरे विठ्ठला, तूच माझे सगळे कोड पुरवतोस. अरे विठ्ठला, तुझं मुख किती सुंदर आहे; अरे विठ्ठला, त्याचंच ध्यान माझ्या मनाला लाभलं आहे. अरे विठ्ठला, माझ्या वाणीतून तुझ्याबद्दल रसाळ शब्दच निघतात; अरे विठ्ठला, माझ्या जिवाने तुझाच ध्यास घेतला आहे. अरे विठ्ठला, तुका तुझ्यासाठी शोक करतो आहे; अरे विठ्ठला, तू आता लवकर का येत नाहीस?