सोइरियासि करी पाहुणेरु बरा । काढितो ठोंबरा संतांलागीं ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ गाईसि देखोनि बदबदा मारी । घोड्याची चाकरी गोड लागे ॥ २ ॥ पानफुल वेऱ्येसी नेतसे उदंड । देखों नेदी खांड ब्राह्मणासी ॥ ३ ॥ बाइलेच्या गोता आवडीनें पोसी । माता पितियासी दवडितो ॥ ४ ॥ तुका ह्मणे थुंका त्याच्या तोंडावरी । जातो यमपुरी भोगावया ॥ ५ ॥

सोयऱ्यांचा मात्र मोठ्या थाटामाटात पाहुणचार करतो, पण संतांसाठी मात्र शिळंपाकं काढून ठेवतो. गायीला पाहिलं की तिला बदडून मारतो, पण घोड्याची सेवाचाकरी करायला त्याला गोड वाटतं. लेकुरवाळीला (किंवा आवडत्या बाईला) पान-फुलं भरभरून नेऊन देतो, पण ब्राह्मणाला मात्र साधा गुळाचा खडाही पाहू देत नाही. बायकोच्या माहेरच्या नातलगांना मोठ्या प्रेमाने पोसतो, पण स्वतःच्या आई-बापांना मात्र घराबाहेर हाकलून देतो. तुकाराम म्हणतात, अशा माणसाच्या तोंडावर थुंका — तो असला माणूस यमपुरीत भोगायलाच जातो.