सोलीव जें सुख अतिसुखाहुनि । उभें हें अंगणी वैष्णवांच्या ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ वृंदावन सडे चौक रंग माळा । नाचे तो सोहोळा देखोनियां ॥ २ ॥ भूषणमंडित सदा सर्वकाळ । मुद्रा आणि माळ तुळसी कंठीं ॥ ३ ॥ नामओघ मुखीं अमृताचें सार । मस्तक पवित्र सहित रजें ॥ ४ ॥ तुका ह्मणे मोक्ष भक्ताचिया मना । नये हा वासना त्याची करी ॥ ५ ॥

जे शुद्ध, निखळ सुख असतं, अगदी परमसुखाहूनही श्रेष्ठ असं सुख — ते वैष्णवांच्या अंगणातच उभं असलेलं दिसतं. तिथे तुळशी वृंदावनासमोर सडा-रांगोळी, चौक, रंगीबेरंगी माळा सजवलेल्या असतात — तो सोहळा पाहूनच जणू आनंद नाचू लागतो. तिथले भक्त नेहमीच भूषणांनी सजलेले असतात — कपाळावर गंधाची मुद्रा आणि गळ्यात तुळशीची माळ. त्यांच्या मुखातून सतत अमृतासारखं नामाचं सार वाहत असतं, आणि त्यांच्या मस्तकावरची धूळसुद्धा पवित्र मानली जाते. तुकाराम म्हणतात, अशा भक्ताच्या मनाला प्रत्यक्ष मोक्षही हवाहवासा वाटतो, पण भक्ताच्याच मनात मोक्षाची वासना कधी उपजत नाही — त्याला फक्त भक्तीचंच सुख हवं असतं.