कोणतें कारण राहिलें यामुळें । जें म्यां तुज बळें कष्टवावें ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ नाहीं जात जीव नाहीं होत हानी । सहज तें मनीं आठवलें ॥ २ ॥ नाहीं कांहीं चिंता मरतों उपवासी । अथवा त्या हौसी गाई व्हाव्या ॥ ३ ॥ हें तों तुज कळां येतसे अंतरीं । लाखणीक वरी साच भाव ॥ ४ ॥ तुका ह्मणे देवा नासिवंतासाठीं । पायांसवें तुटी करिती तुझ्या ॥ ५ ॥

असं कोणतं कारण उरलं आहे, की ज्यामुळे मी तुला जबरदस्तीने त्रास द्यावा, कष्ट द्यावेत? यात ना तुझा जीव जाणार आहे, ना तुझी काही हानी होणार आहे — हे सहज मनात आठवलं म्हणून बोललो. मला अशी काही चिंता नाही की मी उपाशी मरेन, किंवा गाई-गुरं मिळावीत अशी काही हौसही नाही. हे तुलाही आतून पक्कं ठाऊक आहे — माझा भाव खरा आणि अनमोल आहे. तुकाराम म्हणतात, देवा, लोक क्षणभंगुर, नाशवंत गोष्टींसाठी तुझ्या चरणांशीही नातं तोडून टाकतात — मी मात्र तसा नाही.