सकळिकांच्या पायां माझी विनवणी । मस्तक चरणीं ठेवीतसें ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ अहो श्रोते वक्ते सकळ ही जन । बरें पारखुन बांधा गांठी ॥ २ ॥ फोडिलें भांडार धन्याचा हा माल । मी तंव हामाळ भारवाही ॥ ३ ॥ तुका ह्मणे चाली जाली चहूं देशी । उतरला कसीं खरा माल ॥ ४ ॥

सर्वांच्या पायांशी माझी नम्र विनंती आहे, मी माझं मस्तक सर्वांच्या चरणी ठेवतो. अहो ऐकणाऱ्यांनो आणि बोलणाऱ्यांनो, तुम्ही सर्वजण — हे नीट पारखून घ्या आणि मगच मनात निश्चित माना. हा जो माल आहे तो मालकाच्या भांडारातून उघडलेला आहे — मी तर फक्त तो वाहून नेणारा हमाल आहे. तुकाराम म्हणतात, आता चारही दिशांना याची चाल, याची मान्यता झाली आहे — हा माल शंभर टक्के खरा आणि कसदार आहे, हे सिद्ध झालं आहे.